هزینه پنهان تشک های ارزان قیمت؟ 68 درصد از پروژه‌ها با تأخیر مواجه می‌شوند - آیا شما نفر بعدی هستید؟

من قبلاً به تشک ها به همان روشی که بسیاری از خریداران نگاه می کنند نگاه می کردم. یک حصیر مانند یک کالای کوچک بود، بنابراین پایین‌ترین قیمت را دنبال کردم. در ابتدا، این انتخاب هوشمندانه به نظر می رسید. رسید کوچک بود. مشکل بعدا خود را نشان داد. یک تشک ارزان قیمت می تواند در لبه خم شود. وقتی کف خیس می شود می تواند سر بخورد. می تواند به سرعت در نزدیکی در فرسوده شود. می تواند به جای نگه داشتن خاک، آن را به دام بیندازد. این می تواند من را مجبور کند دوباره و دوباره آن را جایگزین کنم. به همین دلیل است که معتقدم تشک های ارزان قیمت اغلب بیشتر هستند. من این را در یک کافه کوچک نزدیک دفترم دیده ام. مالک برای صرفه جویی در هزینه، تشک های ورودی ارزان قیمت خرید. تشک ها در هفته اول خوب به نظر می رسیدند. پس از آن، گوشه‌ها پیچیدند و مشتریان همچنان روی لبه‌های شل قدم می‌زدند. یک روز بارانی، آب در سراسر منطقه ورودی پخش شد. کارکنان مجبور بودند بیشتر اوقات شسته شوند و حتی قبل از شروع ناهار، طبقه جلویی آشفته به نظر می رسید. مالک آن تشک ها را دو بار در یک فصل تعویض کرد. انتخاب "ارزان" به هزینه های مکرر تبدیل شد. من همین الگو را در یک انبار دیده ام. یک مدیر تشک های نازک را برای محل کار انتخاب کرد که افراد ساعت های طولانی در آن می ایستند. تشک ها به سرعت صاف شدند. کارگران شروع به احساس فشار بیشتر کف از طریق کفش های خود کردند. سطح نیز گرد و غبار را جمع می کرد، بنابراین تمیز کردن زمان بیشتری می برد. وقتی تیم به یک تشک قوی‌تر با چسبندگی بهتر تغییر کرد، منطقه امن‌تر و نگهداری راحت‌تر احساس می‌شد. تشک جدید در ابتدا هزینه بیشتری داشت. پس از آن هر روز تلاش را نجات داد. دیدگاه من ساده است: یک تشک باید یک مشکل را حل کند، نه ایجاد آن. اگر الان دارم حصیر میخرم به این نکات نگاه میکنم. - محل استفاده در ورودی، آشپزخانه، کارگاه، سالن بدنسازی، یا ورودی دفتر همگی به تشک های مختلف نیاز دارند. - چه نوع ترافیکی را در پی خواهد داشت استفاده از نور در منزل با یک مغازه شلوغ یا یک منطقه تولید یکسان نیست. - اینکه آیا قسمت پشتی کف را می‌گیرد یا نه تشک که حرکت می‌کند می‌تواند خطر ایمنی ایجاد کند. - چقدر راحت تمیز می شود اگر کثیفی داخل حصیر بماند به جای کمک به کار تبدیل می شود. - نحوه ساخت لبه ها لبه های صاف و لبه های مستحکم کمک می کند که تشک برای مدت بیشتری در جای خود بماند. - آیا اندازه با فضا مناسب است یا نه تشک که خیلی کوچک است، کثیفی را از دست می دهد. تشک خیلی بزرگ می تواند ناخوشایند شود. من همچنین دوست دارم تا زمانی که بتوانم تشک ها را در یک آزمایش کوتاه آزمایش کنم. یکی را نزدیک در ورودی می گذارم و تماشا می کنم که بعد از چند روز شلوغ چه اتفاقی می افتد. چک می کنم صاف بماند یا نه. بررسی می کنم که آیا گرد و غبار را خوب نگه می دارد یا خیر. من بررسی می کنم که آیا کارکنان می توانند بدون مشکل اطراف آن را تمیز کنند. آن آزمایش کوچک به من چیزی بیش از یک برچسب قیمت پایین می گوید. وقتی به مشتری در انتخاب یک تشک کمک می کنم، سعی می کنم فقط در مورد قیمت صحبت نکنم. از کف می پرسم. از آب و هوا می پرسم از ترافیک پیاده می پرسم. می پرسم آیا هدف ایمنی، پاکیزگی، راحتی یا هر سه است؟ به این ترتیب می توانم تشک را با کار تطبیق دهم. یک تشک ارزان اغلب مانند یک برد سریع به نظر می رسد. تشک بهتر اغلب به نظر خرج بزرگتری می رسد. تجربه من به من می گوید که انتخاب دوم می تواند آرام تر باشد. اگر می‌خواهم جایگزینی کمتر، استرس تمیز کردن کمتر و نگاه بهتر به ورودی داشته باشم، با دقت انتخاب می‌کنم. به این ترتیب است که من از گران شدن کالای کوچک جلوگیری می کنم.

من همین الگو را خیلی جاها می بینم. یک تشک کوچک به نظر می رسد، اما می تواند کل روز را کند کند. یک لبه پیچ خورده می تواند کارکنان را از بین ببرد. تشک کشویی می تواند تمیز کردن را به تاخیر بیندازد. اندازه اشتباه می تواند چرخ دستی ها، کیف ها یا تردد پیاده را مسدود کند. مردم تنها پس از کاهش سرعت متوجه مشکل می شوند. من به این موضوع اهمیت می دهم زیرا اصطکاک کوچک اضافه می شود. وقتی تشک متناسب با فضا باشد و صاف بماند، کار با مکث کمتری حرکت می‌کند. وقتی این کار را نمی کند، کارکنان می ایستند، تعمیر می کنند، پاک می کنند، بلند می کنند یا در اطراف آن راه می روند. از آنجایی است که تاخیر شروع می شود. من این را در یک کافه نزدیک یک خیابان شلوغ دیده ام. در روزهای بارانی، تشک ورودی مدام جابجا می شد. کارکنان مجبور بودند هر چند دقیقه یکبار آن را پس بگیرند. یک کف مرطوب نیز باعث کندی مهمانان در درب منزل شد. تیم جریان خود را از دست داد و ورودی به هم ریخته بود. راه حل ساده بود: یک تشک سنگین تر با پشتی بهتر، به علاوه اندازه ای که تمام مسیر ورود را پوشش می داد. پس از آن، کارکنان زمان کمتری را صرف تنظیم آن کردند. در انباری هم دیده ام. یک تشک نازک روی میز بسته بندی زیر چرخ های گاری تا می شد. کارگران برای صاف کردن آن مکث کردند و یک گوشه گرد و غبار را به سرعت جمع کرد. موضوع در ابتدا جدی به نظر نمی رسید. باز هم روی سرعت تاثیر گذاشت. بعد از اینکه آنها به یک تشک ساخته شده برای تردد گاری تغییر کردند، مکث ها کاهش یافت. اگر بخواهم از تاخیر جلوگیری کنم، از سمت کاربر به تشک نگاه می کنم، نه فقط از قفسه فروشگاه. از خودم می پرسم: - چه کسی بیشتر روی آن راه می رود؟ - آیا آب، گرد و غبار، چربی یا گل به منطقه می رسد؟ - آیا گاری، صندلی یا چرخ دستی از روی آن می گذرد؟ - آیا لبه بعد از استفاده طولانی صاف می ماند؟ - آیا کارکنان می توانند آن را بدون تلاش اضافی تمیز کنند؟ این سؤالات اهمیت دارند زیرا تشک اشتباه اغلب بیشتر از صرفه جویی کار ایجاد می کند. مواد باید با فضا مطابقت داشته باشد. یک تشک نرم داخلی ممکن است در درب خانه کار کند، اما ممکن است در یک مغازه شلوغ به سرعت فرسوده شود. تشک با پشت لاستیکی ممکن است در یک منطقه مرطوب بهتر در جای خود بماند. یک تشک با مشخصات پایین می تواند به جایی که چرخ دستی ها روی آن می چرخند کمک کند. یک تشک با چسبندگی قوی می تواند حرکت در کف های صاف را کاهش دهد. اندازه نیز مهم است. حصیری که خیلی کوچک است، شکاف هایی ایجاد می کند. مردم خیلی زود از آن خارج می شوند و خاک پخش می شود. تشک خیلی بزرگ می تواند نزدیک دیوارها یا درها جمع شود. این می تواند منطقه را حتی بیشتر کند کند. من تشکی را ترجیح می دهم که متناسب با مسیری باشد که مردم واقعاً از آن استفاده می کنند، نه فقط فضای روی کاغذ. جایگذاری نیز نقش مهمی دارد. من حصیر را جایی قرار نمی دهم که دری به داخل آن تاب بخورد. من آن را جایی قرار نمی دهم که چرخ ها در طول روز به یک لبه تیز برخورد کنند. من آن را نیمه پوشیده با مبلمان نمی گذارم. من آن را در جایی قرار می دهم که ابتدا پاها فرود می آیند، جایی که خاک وارد می شود، یا جایی که زمان ایستادن طولانی است. عادات تمیز کردن نیز اهمیت دارد. حصیر زمانی که گرد و غبار یا رطوبت زیادی را به دام می اندازد می تواند باعث تاخیر شود. سپس کارکنان به زمان بیشتری نیاز دارند تا آن را تکان دهند، بشویید یا کف اطراف آن را خشک کنند. من تشک هایی را دوست دارم که به راحتی بلند شوند و سریع تمیز شوند. که روال را ساده نگه می دارد. این روشی است که من استفاده می‌کنم: - منطقه را در ساعات شلوغ بررسی کنید - مراقب باشید که در آن افراد سرعت خود را کاهش می‌دهند - توجه داشته باشید که در کجا آب یا گرد و غبار جمع می‌شود - تشکی را انتخاب کنید که متناسب با ترافیک باشد - آن را برای چند روز تست کنید - هنگامی که لبه‌ها پیچ خورده یا قسمت پشتی ضعیف شد آن را جایگزین کنید این روش باعث صرفه‌جویی در زمان می‌شود زیرا با مشکل واقعی شروع می‌شود، نه حدس زدن. تشک باید از حرکت پشتیبانی کند، نه اینکه آن را قطع کند. این استانداردی است که من استفاده می کنم. وقتی خوب انتخاب می‌کنم، فضا آرام‌تر می‌شود، کارکنان با توقف و شروع کمتری حرکت می‌کنند و روز کاری آرام‌تر می‌ماند. اگر یک تشک باعث تاخیر می شود، من با آن به عنوان یک جزئیات کوچک رفتار نمی کنم. من آن را به عنوان بخشی از گردش کار در نظر می‌گیرم. این تغییر دیدگاه، تعمیر را آسان‌تر می‌کند و نتیجه معمولاً واضح است.

وقتی نمره ریسک 68 درصد را می بینم، آن را به عنوان خط ترسناک نمی خوانم. من آن را به عنوان نشانه ای خواندم که چیزی در این فرآیند نیاز به نگاه دقیق تری دارد. بسیاری از مردم در این مرحله احساس گیر افتادن می کنند. آنها عدد را می بینند، احساس فشار می کنند و یا یخ می زنند یا با عجله جلو می روند. من هر دو را دیده ام. یک صاحب فروشگاه کوچک حتی زمانی که سرنخ ها به خریدار تبدیل نمی شوند، همچنان برای تبلیغات هزینه می کند. یک ارائه‌دهنده خدمات مدام همان پیام را به ترافیک سرد ارسال می‌کند و متعجب است که چرا پاسخ‌ها کم می‌مانند. مشکل همیشه خود شماره نیست. مشکل این است که بعد از دیدن آن چه می کنیم. من 68 درصد خطر را به عنوان سیگنالی برای کاهش سرعت و تعمیر قطعات ضعیف در نظر می‌گیرم. چه چیزی معمولا پشت این نوع نمره می نشیند؟ یک پیشنهاد ضعیف یک مخاطب گسترده پیامی که کلی به نظر می‌رسد صفحه‌ای که خیلی زود درخواست اعتماد می‌کند جریان پیگیری که خیلی زود متوقف می‌شود دریافته‌ام که بیشتر ضررها از اشتباهات کوچک ناشی می‌شوند. یک نقطه ضعف ممکن است خیلی آسیب نبیند. سه یا چهار نقطه ضعف می تواند به سرعت بودجه را تخلیه کند. در اینجا نحوه برخورد من با آن است. 1. من بررسی می کنم که خطر از کجا می آید، حدس نمی زنم. من به منبع نگاه می کنم. آیا ریسک با ترافیک، هزینه، کیفیت سرنخ یا تبدیل مرتبط است؟ یک کمپین ممکن است شلوغ به نظر برسد و همچنان عملکرد بدی داشته باشد. من یک بار با یک مربی تناسب اندام محلی کار کردم که کلیک های زیادی داشت اما تماس های بسیار کمی داشت. تبلیغ خوب به نظر می رسید. صفحه فرود نیز خوب به نظر می رسید. موضوع پیشنهاد بود. این پیام با همه صحبت کرد، بنابراین با قصد واقعی به کسی نرسید. 2. من مخاطب را محدود می کنم. مخاطبان گسترده مفید به نظر می رسند. اغلب زباله های بیشتری ایجاد می کند. من یک گروه کوچکتر با نیاز واضح را ترجیح می دهم. اگر من خدمات نظافت منزل را بفروشم، برای همه افراد شهر نامه نمی نویسم. من روی خانواده‌های پرمشغله، اجاره‌نشینانی که بیرون می‌روند، یا مدیران دفتری که به کمک منظم نیاز دارند تمرکز می‌کنم. این تغییر به تنهایی می تواند هزینه های هدر رفته را کاهش دهد و نوشتن پیام را آسان تر کند. 3. پیام را ساده نگه می دارم مردم نمی خواهند کپی من را رمزگشایی کنند. آنها می خواهند سه چیز را سریع بدانند: این چیست برای کیست چرا باید اهمیت بدهم اگر نکته را پشت جملات طولانی پنهان کنم، آنها را گم می کنم. من از کلمات ساده استفاده می کنم. من مشکلی را که آنها قبلاً احساس می کردند، شرح می دهم. من همانطور صحبت می کنم که یک خریدار واقعی صحبت می کند. اعتماد از آنجا شروع می شود. 4. من شواهدی را از زندگی واقعی نشان می دهم که بر ادعاهای توخالی تکیه نمی کنم. یک مثال ساده بهتر جواب می دهد. صاحب نانوایی که می شناسم یک خط را در صفحه تبلیغاتی خود تغییر داد. او از گفتن "طعم و کیفیت عالی" دست کشید و نوشت "نان تازه قبل از شروع روز کاری شما آماده است." آن خط با یک عادت واقعی مطابقت داشت. افراد بیشتری تماس گرفتند. پیشنهاد تغییر نکرد. کلمات انجام دادند. مثال‌های واقعی باعث می‌شوند ریسک کمتر احساس شود، زیرا مسیری را نشان می‌دهند که قبلاً در زندگی روزمره کار می‌کند. 5. من قبل از اینکه مقیاس کنم تست می‌کنم، پول بیشتری برای یک تنظیم ضعیف نمی‌ریزم. من یک نسخه کوچک را تست می کنم. من یک قسمت را در یک زمان تغییر می دهم. یک تیتر یک تصویر یک فراخوان برای اقدام یک گروه مخاطب وقتی خیلی چیزها را به یکباره تغییر می دهم، درس را از دست می دهم. یک آزمایش واضح به من می گوید که اصطکاک در کجا زندگی می کند. 6. من یک مسیر پیگیری ایجاد می کنم بسیاری از سرنخ ها با اولین لمس تبدیل نمی شوند. این بدان معنا نیست که آنها سرنخ های بدی هستند. این بدان معنی است که آنها به یک مرحله دیگر نیاز دارند. یک یادآوری کوتاه یک یادداشت مفید پاسخی مستقیم به یک شبهه رایج من پیگیری را ساده و انسانی نگه می دارم. من زیاد زور نمی زنم. من هم بعد از اولین پیام ناپدید نمی شوم. دیدگاه من ساده است: ریسک همیشه به معنای شکست نیست. ریسک اغلب به این معنی است که سیستم در حال درخواست تصمیمات تمیزتر است. اگر عددی مانند 68% را مشاهده کردید، وحشت نکنید. منبع را بررسی کنید. مخاطب را سفت کنید. پیام را اصلاح کنید. از اثبات واقعی استفاده کنید کوچک تست کنید با دقت پیگیری کنید به این ترتیب ضایعات را کاهش می دهم و کار را ثابت نگه می دارم. من آموخته ام که امن ترین حرکت این است که هشدار را نادیده نگیریم. حرکت امن‌تر این است که آن را بخوانید، بر اساس آن عمل کنید و گام بعدی را آسان‌تر درک کنید.

قبلاً فکر می کردم یک تشک خرید کوچکی است. من اشتباه کردم تشک نامناسب می‌تواند در لبه‌ها پیچ بخورد، کثیفی را به دام بیندازد، روی زمین سر بخورد یا آنقدر سریع فرسوده شود که در نهایت دوباره و دوباره آن را تعویض کنم. من این را در آشپزخانه، در ورودی و زیر صندلی دفترم احساس کرده ام. هر بار، مشکل یکسان بود: من یک تشک را انتخاب کردم که ظاهر خوبی داشت، نه تشکی که با این کار مطابقت داشت. تشک هوشمندتر با فضایی که در آن خدمت می کند شروع می شود. تشک آشپزخانه در نزدیکی سینک نیاز به یک پله نرم، سطحی که به راحتی پاک شود و پشتی که در هنگام پاشیدن آب روی زمین در جای خود بماند، نیاز دارد. تشک ورودی باید گرد و غبار، گل و باران را قبل از پخش شدن در داخل خانه بگیرد. تشک صندلی برای تحمل غلتیدن روزانه بدون ترک به استحکام کافی نیاز دارد. تشک یوگا نیاز به گرفتن، راحتی و طول کافی برای پشتیبانی از حرکت بدون لیز خوردن دارد. من اول به اتاق نگاه می کنم، زیرا اتاق به من می گوید که تشک چه کاری باید انجام دهد. مسائل مادی بیش از آن چیزی است که اکثر مردم انتظار دارند. من از تشک های فومی نازک استفاده کرده ام که برای چند روز احساس خوبی داشتند، سپس صاف شدند. من همچنین از تشک های لاستیکی استفاده کرده ام که ثابت می ماندند و با کمی تلاش تمیز می شدند. اگر راحتی بخواهم به ضخامت و بالشتک بودن توجه می کنم. اگر مراقبت آسان می‌خواهم، به سطوحی خم می‌کنم که تمیز می‌شوند یا سریع تکان می‌خورند. اگر ایمنی می خواهم، به دنبال یک پایه و لبه های غیر لغزنده می گردم که صاف باشند. مواد مناسب بعداً از دردسر من جلوگیری می کند. اندازه باید متناسب با استفاده واقعی باشد. یک بار یک تشک ورودی خریدم که در عکس بزرگ به نظر می رسید، اما برای درب خیلی کوچک بود. کفش ها نیمه روشن و نیمه خاموش شدند. خاک هنوز به داخل راه پیدا کرده بود. انتخاب بهتر، تشک پهن تر با پوشش کافی برای دو مرحله بود، نه یک مرحله. همین ایده در زیر میزها و کنار تخت ها نیز صدق می کند. من منطقه را اندازه می‌گیرم، بررسی می‌کنم که مردم چگونه در آن حرکت می‌کنند، سپس تشکی را انتخاب می‌کنم که فضای کافی را بدون شلوغی فضا بدهد. تمیز کردن باید ساده بماند. تشک هوشمند نباید به یک کار طاقت فرسا تبدیل شود. در خانه‌ام به تشک‌هایی نیاز دارم که بتوانم آن‌ها را جاروبرقی بکشم، تکان دهم، پاک کنم یا بدون تلاش اضافی بشوییم. یک خانه پرمشغله صبر کمی برای مراقبت ظریف باقی می گذارد. من تشک‌هایی را ترجیح می‌دهم که استفاده روزانه را انجام می‌دهند و بعد از تمیز کردن سریع همچنان ظاهر مناسبی دارند. اگر تشک به راحتی روی لکه ها، بوها یا موهای حیوان خانگی بچسبد، می دانم که مشکل ساز خواهد شد. سبک هنوز هم مهم است. من یک تشک می خواهم که خوب کار کند و همچنین به نظر برسد که متعلق به اتاق است. یک تشک ورودی ساده بافته شده می تواند احساس آرامش و تمیزی داشته باشد. یک تشک آشپزخانه خنثی نرم می تواند با کاشی، چوب یا سنگ ترکیب شود. یک تشک میز با سطح تمیز می‌تواند به محیط کار احساس نظم بیشتری بدهد. من برای ایجاد احساس بهتر در فضا نیازی به الگوی بلند ندارم. من به چیزی نیاز دارم که متناسب با اتاق باشد و از شیوه زندگی من پشتیبانی کند. من همچنین به جزئیات کوچکی که بسیاری از خریداران از آن چشم پوشی می کنند توجه می کنم. لبه باید صاف باشد. پشتی باید روی زمین ثابت بماند. بافت باید درست زیر پاهای برهنه یا کفش احساس شود. وقتی کسی روی آن پا می گذارد یا صندلی را روی آن می چرخاند، تشک نباید دسته شود. این چک های کوچک من را از بازگرداندن محصولی که به صورت آنلاین خوب به نظر می رسید اما در استفاده روزانه ناموفق بود، نجات می دهد. یک مثال واقعی این را برای من روشن کرد. کف آشپزخانه من بعد از شستن سبزیجات و ظروف نزدیک سینک لیز می شد. من به خشک کردن منطقه با دستمال کاغذی ادامه دادم که خیلی حل نشد. من به یک تشک آشپزخانه بالشتک‌دار و بدون لغزش تبدیل شدم که به راحتی پاک می‌شد. کف احساس امنیت بیشتری داشت. پاهای من در هنگام آماده سازی غذا کمتر احساس خستگی می کردند. پاکسازی ساده تر شد. این یک تغییر کوچک بود، اما احساس کل فضا را تغییر داد. وقتی الان تشک می‌خرم، یک مسیر عملی را دنبال می‌کنم. من به مکان فکر می کنم. من به آشفتگی فکر می کنم. من به ترافیک فکر می کنم. به نظافت فکر میکنم من به راحتی فکر می کنم. همین عادت ساده من را از خرید یک تشک بر اساس ظاهر خود باز می دارد. اگر بخواهم یک توصیه به شما بدهم، آن این است: تشکی را انتخاب کنید که برای کارهای روزمره شما مناسب باشد، نه تشکی که فقط در یک عکس خوب به نظر می رسد. تشک هوشمندتر به اتاق کمک می‌کند تمیزتر، ایمن‌تر و برای زندگی راحت‌تر بماند. کار خود را بی‌صدا انجام می‌دهد. این معمولاً نشانه انتخاب درست من است.

من دیده ام که پروژه های زیادی به همین چند دلیل کند شده اند. هدف در ابتدا مشخص بود. تیم انرژی داشت. این طرح روی کاغذ ساده به نظر می رسید. سپس تاخیرهای کوچک شروع به جمع شدن کردند. یک فایل گم شد یک نفر منتظر بازخورد بود. کار دیگری دست نخورده ماند زیرا هیچ کس نمی دانست مالک آن چه کسی است. به زودی پروژه هنوز پیشرفت داشت، اما شتاب کافی نداشت. این مشکلی است که من مدام با آن مواجه می شوم و به همین دلیل است که روی یک چیز تمرکز می کنم: ادامه پروژه ها. من سعی نمی کنم هر پروژه ای را کامل کنم. من سعی می کنم آن را به حرکت درآورم. وقتی روی پروژه ای کار می کنم، با یک سوال ساده شروع می کنم: چه چیزی در حال حاضر مانع پیشرفت می شود؟ اگر پاسخ نامشخص است، از سمت کاربر به کار نگاه می کنم. مشتری به چه چیزی نیاز دارد؟ تیم به چه چیزی نیاز دارد؟ بعد باید چه اتفاقی بیفتد؟ زمانی که مرحله بعدی مبهم باشد، پروژه کند می شود. مردم یخ نمی زنند چون تنبل هستند. آنها یخ می زنند زیرا مسیر نامرتب است. من آن را با تقسیم کار به مراحل کوچک و قابل مشاهده حل می کنم. یک کار بزرگ مانند "راه اندازی کمپین" می تواند سنگین باشد. شروع یک کار کوچکتر مانند "تأیید کپی صفحه فرود" آسان تر است. من کارهای واضحی را ترجیح می دهم که یک نفر بتواند بدون حدس زدن به پایان برساند. این به تیم حس حرکت می دهد. من همچنین مالکیت را ساده نگه می دارم. یک وظیفه، یک مالک این قانون من را از رفت و آمدها نجات می دهد. وقتی دو نفر فکر می کنند که طرف مقابل آن را مدیریت می کند، هیچ چیز حرکت نمی کند. وقتی یک نفر مالک آن باشد، شکی نیست. اگر کار به کمک نیاز دارد، من هنوز یک مالک را تعیین می کنم. آن شخص می تواند درخواست حمایت کند، بازخورد جمع آوری کند و کار را در مسیر خود نگه دارد. من هم از چک‌این‌های کوتاه استفاده می‌کنم. جلسات طولانی نیست کوتاه ها زمانی که تیم از قبل هدف را بداند، به‌روزرسانی سریع کافی است. من برای سه چیز پاسخ می خواهم: آنچه انجام شده است، آنچه گیر کرده است، آنچه نیاز به تصمیم دارد. این باعث می شود تمرکز بر پیشرفت باشد، نه سر و صدا. به زمان انتظار هم توجه می کنم. یک پروژه اغلب کند می شود زیرا یک تایید کوچک بیش از حد طول می کشد. من این اتفاق را در یک به روز رسانی وب سایت برای یک تجارت کوچک دیده ام. طراح صفحه را تمام کرد. کپی آماده بود. مالک یک دور بازخورد دیگر می‌خواست، بنابراین صفحه در آنجا نشست. هیچ چیز خراب نشد. هیچ چیز سخت نبود فقط منتظر بود من روند را با تنظیم یک پنجره بازبینی ساده و یک نقطه تصمیم روشن تغییر دادم. مالک می دانست چه چیزی را باید بررسی کند. می دانستم چه زمانی باید جلو بروم. صفحه پخش شد و تیم انرژی خود را در رفت و آمدهای بی پایان از دست نداد. این یکی از دلایلی است که من مهلت های مشخص را دوست دارم، حتی برای کارهای کوچک. ضرب الاجل نیازی به فشار ندارد. به کار شکل می دهد. بدون تاریخ، کارها جابجا می شوند. با قرار ملاقات، مردم برنامه ریزی بهتری دارند. من ضرب الاجل ها را به اندازه کافی نزدیک نگه می دارم تا واقعی بمانم، نه آنقدر دور که کار از دید ناپدید شود. اگر یک کار به سه روز نیاز دارد، من نمی نویسم "گاهی در این ماه". من یک روز را انتخاب می کنم، آن را به اشتراک می گذارم و آن را بررسی می کنم. همچنین یادداشت هایم را برای خواندن آسان نگه می دارم. مرحله بعدی، مالک و تاریخ سررسید را می نویسم. این برای اکثر تیم ها کافی است. در حالی که پروژه گیر کرده است، یک گزارش وضعیت طولانی می تواند مشغول به نظر برسد. یک لیست کوتاه می تواند کار بیشتری نسبت به یک صفحه پر از کلمات انجام دهد. وقتی می‌خواهم پروژه‌ای به حرکت خود ادامه دهد، از سیستمی استفاده می‌کنم: - هدف را در یک جمله نام‌گذاری کنید - کار را به اقدامات کوچک تقسیم کنید - به هر اقدام یک مالک بدهید - تاریخ سررسید مشخصی را تعیین کنید - مسدودکننده‌ها را زود بررسی کنید - به‌روزرسانی‌ها را کوتاه نگه دارید - سریع تصمیم بگیرید وقتی انتخابی لازم است من این روش را دوست دارم زیرا در تیم‌های پرمشغله و تیم‌های کوچک به طور یکسان کار می‌کند. یک تیم بازاریابی می تواند از آن برای یک کمپین استفاده کند. یک تیم محصول می تواند از آن برای انتشار ویژگی استفاده کند. یک تیم خدماتی می تواند از آن برای کار مشتری استفاده کند. شکل ثابت می ماند. جزئیات تغییر می کنند، اما این عادت مفید باقی می ماند. همچنین به خودم یادآوری می کنم که منتظر یک برنامه عالی نباشم. برخی از تیم ها قبل از اینکه قدم بعدی را بردارند، انرژی زیادی را صرف صیقل دادن مسیر می کنند. من یک طرح قابل اجرا را ترجیح می دهم که بتواند با رشد پروژه تغییر کند. اگر نیاز به تنظیم داشته باشم، تنظیم می کنم. اگر نیاز به حذف یک مرحله داشته باشم، آن را حذف می کنم. پیشرفت بیشتر از سازماندهی به نظر رسیدن اهمیت دارد. گفته می شود، حرکت بدون کنترل می تواند کار بیشتری ایجاد کند. بنابراین من یک چشم به سرعت و یک چشم به وضوح دارم. من می خواهم تیم حرکت کند، اما همچنین می خواهم تیم بداند که به کجا می رود. این تعادل مهم است. وقتی مردم قدم بعدی را می دانند، سریعتر عمل می کنند. وقتی می دانند چرا مهم است، بیشتر اهمیت می دهند. دریافته‌ام که بهترین پروژه‌ها همیشه آنهایی نیستند که دارای فانتزی‌ترین ابزارها باشند. آنها کسانی هستند که مالکیت روشن، چرخه های کوتاه و ارتباط مستقیم دارند. اینگونه است که من پروژه ها را در حرکت نگه می دارم. نه با تعقیب کمال. نه با اضافه کردن نویز بیشتر. مرحله بعدی را قابل مشاهده می‌کنم، زمان انتظار را کاهش می‌دهم و به تیم اجازه می‌دهم پیشرفت را قبل از اینکه پروژه ریتم خود را از دست بدهد، ببیند. برای کسب اطلاعات بیشتر با ما تماس بگیرید: Mr.Wang@dsyfiber.com/WhatsApp +8613053455055.

کاتلر، فیلیپ، 2022، مدیریت بازاریابی کرزنر، هارولد، 2022، بهترین شیوه های مدیریت پروژه آکر، دیوید ای، 2021، مدیریت استراتژیک بازار پیترز، تام، 2020، تعقیب تعالی در عملیات تجاری سالوندی، گاوریل، 2019، از هانومن، هاندبوک، ارنومن، هاندبوک 2023، ایمنی محل کار و کاهش خطر