آیا پروژه بتنی شما باعث هدر رفتن پول در فولاد می شود؟

من همیشه همین مشکل را در سایت های کار می بینم. فولاد بدون برنامه ریزی واقعی بریده می شود. خطوط کوتاه انباشته می شوند. خدمه میله های بیشتری از آنچه نیاز دارند سفارش می دهند. سپس طرف بتونی هزینه آن را از طریق کار اضافی، دوباره کاری و تاخیر پرداخت می کند. به همین دلیل است که من روی زباله های فولادی قبل از شروع ریزش تمرکز می کنم. وقتی فهرست برش را کنترل می کنم، از بودجه بتن نیز محافظت می کنم. ضایعات کمتر روی میز فولادی به معنی شگفتی های کمتر در دال، تیر و یا کار پایه است. من یک چیز ساده یاد گرفته ام: زباله به ندرت با مخلوط بتن شروع می شود. معمولاً با برنامه ریزی ضعیف شروع می شود. من قبل از اینکه کسی فولاد را برش دهد به نقشه ها، برنامه میله ها و ترتیب سایت نگاه می کنم. می‌خواهم بدانم کدام قطعات را می‌توان با هم ست کرد، از کدام طول می‌توان دوباره استفاده کرد، و برش‌های کوچک کجا باید انجام شود. اگر از آن مرحله بگذرم، بعداً هزینه آن را پرداخت می کنم. یک طرح فولاد تمیز از سه جهت به من کمک می کند. ضایعات را کاهش می دهد. خدمه را در حرکت نگه می دارد. احتمال دوباره کاری پس از قرار دادن بتن را کاهش می دهد. من پروژه هایی را دیده ام که در آن تیم هر میله ای را که از کامیون جدا می شود برش می دهد. نتیجه انبوهی از باقیمانده ها بود که قابل استفاده نبود. خدمه هنوز مجبور بودند فولاد بیشتری سفارش دهند. کار بتن کند شد زیرا آرماتورها به موقع آماده نشدند. مدیر سایت باید توضیح می داد که چرا بودجه همچنان بالا می رود. من آن را متفاوت انجام می دهم. من کار را به یک روال ساده تقسیم می کنم: خط به خط رسم آرماتور را بررسی می کنم. من میله ها را بر اساس طول و شکل گروه بندی می کنم. من از اندازه های استاندارد در جایی که بتوانم استفاده می کنم. من قطعات کوتاه را در نقاطی که مهندس قبلا تایید کرده بود قرار می دهم. من یک رکورد کوچک از آنچه از هر برش باقی مانده نگه می دارم. آن رکورد بیشتر از آن چیزی که مردم فکر می کنند اهمیت دارد. چند قطعه 600 میلی متری ممکن است در صبح بی فایده به نظر برسند. تا بعد از ظهر، همان قطعات می توانند در رکاب، دور، تکیه گاه لبه یا بخش های کوچک کراوات کار کنند. من از این روش در کف انباری استفاده کرده ام که تیم انتظار انباشته قراضه بزرگی را داشت. ما انبوه را با برنامه ریزی برش ها در طول های مکرر و با دسته بندی باقی مانده ها قبل از مخلوط شدن با زباله های عمومی کاهش دادیم. خدمه بتن به سرعت متوجه آن شدند. آنها تاخیرهای کمتری در انتظار تقویت مناسب داشتند. سایت تمیزتر به نظر می رسید. ریزش با استرس کمتری حرکت کرد. من همچنین مراقب یک اشتباه رایج هستم: بریدن فولاد خیلی زود. هنگامی که طرح هنوز در حال تغییر است، برش های اولیه به مواد هدر رفته تبدیل می شوند. منتظر می مانم تا اندازه گیری تایید شود و طرح بندی ثابت شود. این تاخیر کوچک اغلب بیشتر از آنچه مردم انتظار دارند صرفه جویی می کند. همچنین از طرف بتن محافظت می کند، زیرا تعویض فولاد در لحظه آخر می تواند تناسب بدی ایجاد کند و تناسب نامناسب می تواند منجر به وصله کاری، قالب اضافی یا توقف در ریزش شود. یک طرح خوب برش فولاد فقط در مورد صرفه جویی در میله ها نیست. این همچنین در مورد ثابت نگه داشتن کل کار بتن است. چک لیست من ساده می ماند: دو بار اندازه گیری کنید. یک بار برش دهید. باقی مانده ها را بر اساس اندازه مرتب کنید. قطعات قابل استفاده مجدد را علامت گذاری کنید. خدمه و مهندس را در یک صفحه نگه دارید. اگر قطعه ای را نتوان با خیال راحت دوباره استفاده کرد، آن را مجبور نمی کنم. من ترجیح می دهم یک بریدگی کوچک را از دست بدهم تا اینکه یک مشکل قرارگیری در داخل بتن ایجاد کنم. این تعادلی است که هر روز سعی می کنم حفظ کنم. همچنین دریافته ام که ارتباط کوتاه و واضح بیشتر از ابزارهای شیک کمک می کند. یک یادداشت سریع سایت، یک طرح مشخص شده یا یک برگه برش ساده می تواند از اتلاف زیاد جلوگیری کند. وقتی تیم فولاد دنباله ریختن را می داند، با دقت بیشتری برش می دهد. وقتی تیم بتن می داند فولاد آماده است، با اطمینان بیشتری کار می کند. دیدگاه من ساده است. برش ضایعات فولادی فقط یک موضوع فولاد نیست. این یک مسئله بودجه، یک مسئله زمان بندی و یک موضوع کیفیت است. اگر برش ها را به خوبی مدیریت کنم، ضایعات را کاهش می دهم، از کار بتن محافظت می کنم و کار را به روشی تمیزتر حفظ می کنم. این عادتی است که من در هر پروژه به آن اعتماد دارم.

من بارها و بارها همین مشکل را در سایت های کار می بینم: قیمت میلگرد در ابتدا کم به نظر می رسد، سپس موارد اضافی ظاهر می شوند. تحویل. برش. خم شدن. قطعات کوتاهی که با طرح مطابقت ندارند. ضایعات ناشی از سفارش بد تا زمانی که کامیون می رسد، قیمت هر تن دیگر داستان کامل را نشان نمی دهد. اگر فقط کمترین عدد را تعقیب کنم، معمولاً بعداً بیشتر پرداخت می کنم. به همین دلیل است که من به میلگرد به عنوان بخشی از کل ریزش نگاه می کنم، نه به عنوان یک آیتم خطی که می توانم نادیده بگیرم. هزینه واقعی با ترسیمی شروع می شود که من همیشه قبل از ثبت سفارش درخواست خروج از نقشه را دارم. من می خواهم بدانم: - اندازه میله - درجه میله - طول میله - فاصله - دور - پوشش - پوشش ها - شکل خمیدگی - نقطه تحویل اگر از آن مرحله بگذرم، در نهایت به حدس و گمان می پردازم. یک بار یک کار اسلب کوچک دیدم که در آن دو تامین کننده قیمت هایی را ارائه کردند که تقریباً یکسان به نظر می رسید. یک مظنه فقط برای طول سهام بود. دیگری شامل میله های برش و خم شده آماده برای قرار دادن بود. قیمت ارزان‌تر روی کاغذ خوب به نظر می‌رسید، با این حال خدمه هنوز مجبور بودند هزینه برش را در محل بپردازند و نیمی از روز را در ایجاد تغییرات از دست دادند. کل هزینه به سرعت بالا رفت. این همان بخشی است که بسیاری از خریداران از دست می دهند. من میلگرد را به تنهایی با قیمت نمی خرم وقتی پیشنهادها را مقایسه می کنم، سه سوال ساده می پرسم: - شامل چه مواردی می شود؟ - چه چیزی کم است؟ - هنوز خدمه من باید چه کار کنند؟ یک نقل قول می تواند کم به نظر برسد زیرا کاری را که زمان می برد، کنار گذاشته است. اگر یک تامین کننده سهام معمولی را می فروشد و من به قطعات خم شده نیاز دارم، کار اضافی را اضافه می کنم. اگر یک قیمت شامل تحویل به منطقه خوابیدن نباشد، من حمل و نقل را اضافه می کنم. اگر اندازه نوار ارزان تر به نظر می رسد اما باعث ضایعات بیشتر می شود، آن را نیز اضافه می کنم. اینجاست که پرداخت اضافه شروع می شود. نه در پیشخوان در حال حاضر بررسی کامل کار را متوقف می کنم. زباله ها می توانند بودجه ای را بخورند که من به زباله ها توجه زیادی می کنم زیرا زباله ها در مکان های کوچک پنهان می شوند. چند مثال: - میله‌ها خیلی کوتاه می‌شوند - همپوشانی که طولانی‌تر از حد نیاز است - اندازه‌های بسته‌های مختلط که خدمه را کند می‌کند - موجودی اضافی خریداری شده «فقط در مورد» - ذخیره‌سازی ضعیف که منجر به زنگ زدگی یا آسیب می‌شود. دیده‌ام که خدمه در هر بار ریختن مقداری اضافی سفارش می‌دهند. احساس امنیت می کند. سپس توده باقی مانده رشد می کند. مقداری از آن بعدا استفاده می شود. مقداری از آن بیرون می نشیند و ارزشش را از دست می دهد. قانون من ساده است: من به اندازه کافی فولاد برای کار می خواهم، با یک بافر کوچک، نه یک حیاط پر از ضایعات. از نوار مناسب برای کار استفاده کنید. همچنین بررسی می‌کنم که آیا مشخصات نوار با میزان ریزش مطابقت دارد یا خیر. پایه، دال، دیوار و ستون نیازی به نصب یکسان ندارند. اگر از میله ای سنگین تر از آنچه در برنامه است استفاده کنم، بیشتر هزینه می کنم بدون اینکه سود واقعی به دست بیاورم. اگر نمره کمتر یا اندازه اشتباه انتخاب کنم، خطری ایجاد می کنم که نمی خواهم روی نامم باشد. بنابراین من به نقشه ها نگاه می کنم، مشخصات را تأیید می کنم و خرید را نزدیک به نیاز نگه می دارم. این یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای کنترل هزینه‌ها بدون کاهش هزینه است. درخواست یک قیمت خالص هنگامی که من یک قیمت درخواست می کنم، از تامین کننده می خواهم آن را تجزیه کند. یک نقل قول تمیز باید نشان دهد: - قیمت واحد - وزن کل - هزینه‌های کاهش و خم شدن - هزینه تحویل - هزینه سفارش کوچک - مالیات، در صورت وجود - زمان تحویل اگر قیمت مبهم است، برای جزئیات فشار می‌دهم. من بازی های حدس زدن را دوست ندارم. یک نقل قول واضح به من امکان می دهد تامین کنندگان را به همان شیوه مقایسه کنم. یک تامین کننده ممکن است هزینه بیشتری را در بار، در عین حال کمتر در تحویل و ساخت، دریافت کند. دیگری ممکن است ارزان به نظر برسد، سپس هزینه ها را بعداً اضافه کنید. قبل از اینکه بگویم بله، تصویر کامل را می خواهم. به برنامه زمان‌بندی ریزش فکر کنید زمان‌بندی بر هزینه تأثیر می‌گذارد. اگر خیلی زود سفارش بدهم، ممکن است هزینه نگهداری و جابجایی را بپردازم. اگر خیلی دیر سفارش بدهم، ممکن است هزینه های عجله را پرداخت کنم یا کنترل برنامه را از دست بدهم. سعی می‌کنم سفارش را با طرح ریختن تطبیق دهم تا زمانی که خدمه بتوانند از آن استفاده کنند فولاد برسد. که سایت را تمیزتر نگه می دارد و احتمال آسیب را کاهش می دهد. من همچنین مطمئن می شوم که میله ها قبل از شروع ریختن بر اساس منطقه مرتب شده اند. باعث صرفه جویی در نیروی کار و کاهش اشتباهات می شود. یک عادت ساده سایت که باعث صرفه جویی در هزینه ها می شود در یک پروژه دال انبار، تیم را تماشا کردم که هر بسته را به منطقه برچسب می زدند: - محیط - تشک داخلی - میله های لبه - دهانه ها آن گام کوچک تفاوت واقعی ایجاد کرد. خدمه سریعتر حرکت کردند، نصاب خطاهای کمتری مرتکب شد و شمع برش کوچک باقی ماند. بدون سیستم فانتزی فقط برچسب های واضح و کمی نظم و انضباط. هر وقت بتوانم از همین ایده استفاده می کنم. آنچه را قبل از پرداخت چک می‌کنم قبل از تأیید سفارش میلگرد، این فهرست را مرور می‌کنم: - آیا آخرین نقشه را دارم؟ - آیا اندازه نوار با طرح مطابقت دارد؟ - آیا نیازهای برش و خم حساب می شود؟ - آیا شامل تحویل می شود؟ - آیا خدمه نیاز به جابجایی اضافی خواهند داشت؟ - آیا کمک هزینه پسماند عادلانه است؟ - آیا می توانم از طول های استاندارد برای کاهش ضایعات استفاده کنم؟ - آیا تامین کننده هر هزینه ای را نشان می دهد؟ اگر بتوانم به این سوالات پاسخ دهم، احساس بهتری نسبت به سفارش دارم. اگر نتوانم، مکث می کنم و یک نقل قول جدید می خواهم. دیدگاه من در مورد هزینه میلگرد من سعی نمی کنم هر دلار را از عرضه کننده خارج کنم. من سعی می کنم برای فولاد مناسب، در شکل مناسب و در زمان مناسب بهایی منصفانه بپردازم. این همان جایی است که پس انداز واقعاً از آنجا حاصل می شود. نه از تعقیب پایین ترین قیمت برچسب. نه از خرید بیشتر از نیازم. نه از رفع مشکلات پس از شروع کار خدمه. اگر به تمام هزینه‌های ریخته‌گری توجه داشته باشم، می‌توانم از هزینه‌های اضافی که بعداً به کار آسیب می‌زند، اجتناب کنم.

من دیده ام که مشاغل بتنی از راه های کوچک پول خود را از دست داده اند. چند میله اضافی روی کامیون. لیست برش بد فضای خالی در سایت خدمه ای در انتظار قطعات گم شده در حالی که کارگر به دویدن ادامه می دهد. هزینه فولاد در یک پروژه بتنی می تواند به سرعت افزایش یابد و تشخیص ضرر همیشه آسان نیست. من مشاهده کرده‌ام که یک کار روی کاغذ خوب به نظر می‌رسد، سپس خط فولاد به رشد خود ادامه می‌دهد، زیرا تیم بیش از نیاز خود سفارش می‌دهد، ضایعات زیادی را کاهش می‌دهد، یا اشتباهات را در زمین اصلاح می‌کند. این نوعی نشت است که به جریان نقدینگی آسیب می زند. من به هزینه فولاد به روشی ساده نگاه می کنم. اگر بتوانم آنچه را سفارش می دهم، آنچه را که برش می دهم، ذخیره می کنم و نصب می کنم کنترل کنم، می توانم از حاشیه محافظت کنم. در اینجا فرآیندی است که من استفاده می کنم. من با یک تیک آف تمیز شروع می کنم. من حدس نمی زنم. من هر نوار، هر اندازه، هر شکل، و هر جاسازی را که مورد نیاز است، می شمارم. من نقشه ها را با یادداشت های میدانی بررسی می کنم. اگر پلان جزئیات دیوار را نشان می دهد که در محل تغییر کرده است، قبل از ثبت سفارش آن را علامت گذاری می کنم. یک خطای کوچک در اینجا می تواند در کل کار پخش شود. من یک بار دیدم که خدمه میلگرد اضافی را به دلیل اینکه برخاستن یک مسیر کوتاه را در یک خط پایه از دست داد، سفارش داد. بخش از دست رفته در صفحه کوچک به نظر می رسید. در محل، به معنای زایمان دیگر، بریدگی دیگر و نیروی کار بیشتر بود. خود فولاد تنها هزینه نبود. تاخیر نیز بخشی از باخت بود. من لیست برش را قبل از ورود فولاد به سایت می سازم. یک لیست برش خوب به من کمک می کند تا از تمام طول ها با ضایعات کمتر استفاده کنم. من اندازه نوارها را بر اساس شکل و طول گروه بندی می کنم. من سعی می کنم قطعات مورد نیاز را با طول های استوک مطابقت دهم که به خوبی با چیدمان مطابقت دارند. وقتی خدمه بدون برنامه شروع به برش می کنند، زباله ها به سرعت رشد می کنند. من طرح خم را نیز بررسی می کنم. برخی از مشاغل به خم، صندلی، رولپلاک یا رکاب سفارشی نیاز دارند. اگر این جزئیات را از دست بدهم، خدمه ممکن است قطعات را با دست در محل خم کنند، یا بدتر از آن، قطعات جدید را از موجودی تازه جدا کنند. از دست دادن پول آسان است. من فولاد را خشک، مسطح و آسان نگه می دارم. زنگ زدگی، خاک و ذخایر خمیده می تواند فولاد قابل استفاده را به زباله تبدیل کند. من بسته‌هایی را دیده‌ام که روی زمین گل‌آلود رها شده‌اند، سپس خدمه وقت بیشتری را صرف تمیز کردن و مرتب‌سازی کردند. این استفاده خوبی از نیروی کار نیست. من فولاد را روی قفسه‌ها یا دونه‌ها قرار می‌دهم و تا زمانی که بتوانم آن را نزدیک محل کار نگه می‌دارم. هدف ساده است: دست زدن کمتر، آسیب کمتر، تاخیر کمتر. من تماشا می کنم که خدمه از قطعات کوتاه استفاده می کنند. کلیدهای کوتاه فوراً زباله نیستند. در بسیاری از کارهای بتنی، میله‌های کوتاه همچنان برای لپ‌ها، جداکننده‌ها، گره‌های کوچک یا قطعات پشتیبانی کار می‌کنند. من یک منطقه ضایعات شفاف نگه می دارم و آنچه را که هنوز می توان استفاده کرد برچسب می زنم. وقتی خدمه هر قطعه کوتاه را دور می اندازد، کار برای فولادی که قبلاً در محل بود دو برابر هزینه می کند. من به تامین کننده نزدیک می مانم. یک تامین کننده خوب می تواند به من کمک کند از خرید بیش از حد و تحویل کند جلوگیری کنم. من برنامه ریختن را به اشتراک می گذارم، نه فقط سفارش را. این به من کمک می‌کند به جای اینکه همه چیز را به یکباره روی هم بگذارم، فولاد را به بخش مرحله‌بندی کنم. وقتی فولاد را در ترتیب درست وارد می کنم، شلوغی سایت را کاهش می دهم و احتمال اختلاط را کاهش می دهم. قبل از ریختن زمین را بررسی می کنم. اینجاست که ضررهایی را می‌بینم که کاغذ می‌تواند پنهان کند. من روی فرم ها قدم می زنم، اندازه نوار، فاصله، دور زدن و پوشش را تأیید می کنم. من به دنبال کراوات های گم شده، طول های اشتباه یا میله هایی هستم که در حین قرار دادن حرکت کرده اند. یک بررسی کوتاه می‌تواند بعداً یک مشکل بزرگ را ذخیره کند. به کار هم توجه دارم. ضایعات فولاد فقط مربوط به ضایعات فلزی نیست. همچنین درباره مردم منتظر است. اگر خدمه مجبور شود به دلیل ورود بسته اشتباه متوقف شود، کار شروع به پرداخت هزینه زمان بیکاری می کند. اگر طرح میلگرد نامشخص باشد، سرکارگر دقایقی را در هر بخش از دست می دهد. آن دقایق جمع می شوند. یک کار اسلب تجاری کوچک این را به وضوح به من نشان داد. تیم تعداد فولاد مناسبی داشت، اما بسته‌ها مخلوط شدند. خدمه بخشی از روز را صرف مرتب‌سازی قطعات می‌کردند، سپس دوباره برش می‌دادند زیرا چیدمان بر اساس منطقه تنظیم نشده بود. اسکناس فولاد به نظر وحشی نبود. لایحه کار انجام شد. آن شغل به من آموخت که کنترل فولاد و کنترل کار به هم تعلق دارند. من روند خود را ساده نگه می‌دارم: - مجموعه نقشه‌ها را با شرایط میدان بررسی کنید - یک برخاست کامل انجام دهید - یک لیست برش و خم ایجاد کنید - مرحله فولاد را بر اساس منطقه ریختن - ردیابی برش‌ها و استفاده مجدد از آنچه مناسب است - تأیید قرار دادن قبل از وارد شدن بتن این روال معمولی نیست. این کار می کند زیرا اشتباهات را زودتر از بین می برد. من فکر می کنم بسیاری از خدمه روی قیمت فولاد در هر تن تمرکز می کنند و ضرر واقعی را از دست می دهند. نشتی بزرگتر، کنترل ضعیف است. یک شغل می تواند فولاد را با قیمت منصفانه بخرد و همچنان هزینه زیادی بکند. زمانی اتفاق می‌افتد که تیم بیش از حد سفارش می‌دهد، مقدار زیادی برش می‌دهد، ضعیف ذخیره می‌کند، یا بعد از این واقعیت، خطاهای چیدمان را برطرف می‌کند. توصیه من ساده است: با فولاد مانند پول نقد در محل کار رفتار کنید. هر نوار باید هدفی داشته باشد. هر تحویل باید با برنامه مطابقت داشته باشد. هر برشی باید جایگاه خود را به دست آورد. وقتی یک پروژه بتنی را به این ترتیب اجرا می‌کنم، خط فولادی ثابت‌تر می‌ماند، خدمه تمیزتر حرکت می‌کنند، و کار شانس بیشتری برای ماندن در بودجه دارد.

من اغلب شاهد افزایش بودجه های ملموس به یک دلیل ساده هستم: طرح فولاد به اندازه کافی روشن نبود. دال، تیر یا پایه ممکن است روی کاغذ خوب به نظر برسند، با این حال وقتی خدمه شروع به برش، خم کردن، ذخیره سازی و قرار دادن میلگرد می کنند، هزینه شروع به حرکت می کند. من یک پروژه کوچک را تماشا کرده‌ام که پولش را از دست می‌دهد، زیرا اندازه نوارها خیلی دیر تغییر کرده است. من همچنین برنامه ریزی تمیز را دیده ام که هم در مواد و هم در کار صرفه جویی می کند بدون اینکه کیفیت پایین بیاید. این همان بخشی است که بسیاری از تیم ها از دست می دهند. تمرکز من همیشه یکسان است: از فولاد در جایی که به سازه کمک می کند استفاده کنید، سپس از اتلاف در جایی که به آن کمک نمی کند اجتناب کنید. من با نقاشی ها شروع می کنم. من اندازه نوار، فاصله، طول دور، و جزئیات خم را قبل از هر سفارشی بررسی می‌کنم. وقتی این موارد مبهم باقی می‌مانند، تیم سایت در محل انتخاب می‌کند و صورتحساب به سرعت رشد می‌کند. طبقه انباری که روی آن کار می‌کردم، بارها در طول دهانه‌های کوتاه تغییر می‌کرد. مهندس و سرکارگر نشستند، نقاط بار را با هم مقایسه کردند و یک لایه از آرماتورهای غیر ضروری را در یک منطقه کم خطر برداشتند. کار بتن سالم ماند و سفارش فولاد کنترل آسان تر شد. من به طول های استاندارد نیز توجه زیادی دارم. برش های کوچک می تواند توده زباله بزرگی ایجاد کند. اگر تیم اندازه‌های تصادفی را سفارش دهد، استفاده مجدد از برش‌ها دشوار است. اگر تیم لیست برش را حول طول میله های معمولی برنامه ریزی کند، قطعات بیشتری وارد ساختار می شوند و کمتر روی زمین ختم می شود. من دوست دارم به خدمه بگویم که زباله های فولادی از حیاط انبار شروع نمی شوند. از زمانی که دستور نوشته می شود شروع می شود. مدیریت سایت نیز مهم است. میلگرد رها شده در گل، خم شدن در هنگام تخلیه، یا مخلوط شدن بدون برچسب اغلب به کار اضافی تبدیل می شود. من بسته‌ها را با قطر مشخص می‌کنم و از فضای ذخیره‌سازی مبتنی بر منطقه استفاده می‌کنم تا خدمه بتوانند میله‌های مناسب را سریع پیدا کنند. ساده به نظر می رسد و همینطور است. یک کار تعمیر پارکینگ که دیدم، میله‌ها بدون برچسب روی هم چیده شده بود، بنابراین کارگران ساعت‌های بیشتری را صرف مرتب‌سازی مواد قبل از قرار دادن می‌کردند. پس از اصلاح طرح، همان تیم با سردرگمی کمتری سریعتر حرکت کرد. هزینه های بتن همچنین به میزان عملکرد فولاد و بتن با هم بستگی دارد. قرار دادن آرماتور خوب می تواند خطر ترک خوردگی را کاهش دهد، که می تواند کار تعمیر را بعداً کاهش دهد. من با فولاد به عنوان مکانی برای تعقیب کمترین عدد در مظنه رفتار نمی کنم. من با آن به عنوان یک نقطه کنترل رفتار می کنم. اگر طرح آرماتور با بار واقعی مطابقت داشته باشد، ریزش صاف‌تر می‌شود، پایان تمیزتر می‌ماند و سازه شانس بیشتری برای تحمل بیش از حد استفاده دارد. قانون من ساده است: فولاد را زود برنامه ریزی کنید، طرح را شفاف نگه دارید، فقط آنچه را که کار نیاز دارد بخرید، و از مواد پس از رسیدن به سایت محافظت کنید. این رویکرد به من کمک کرد تا کار بتن را عملی، ثابت، و قیمت گذاری آسان تر نگه دارم. همچنین نتیجه ای را به مشتری می دهد که روی کاغذ و سایت منطقی باشد.

من مشاهده کرده ام که بسیاری از خریداران فولاد همین اشتباه را مرتکب شده اند. آنها به دنبال قیمت پایین تری برای هر تن هستند، سپس بعداً از طریق ضایعات، دوباره کاری، کارهای دیرکرد و قطعات رد شده بیشتر پرداخت می کنند. اینجاست که هزینه بی سر و صدا رشد می کند. من مشکل را در سه جا می بینم: عادت های ضعیف خرید، استفاده ضعیف از مواد و کنترل ضعیف در کف مغازه. وقتی یکی از این لغزش ها می افتد، هزینه فولاد افزایش می یابد حتی اگر فاکتور در نگاه اول عادی به نظر برسد. دیدگاه من ساده است. اگر بخواهم هزینه فولاد را بدون آسیب رساندن به کیفیت کاهش دهم، باید فولاد را به عنوان یک سیستم کامل در نظر بگیرم. من فقط به قیمت خرید نگاه نمی کنم. من به نحوه انتخاب، برش، ذخیره، استفاده و بررسی فولاد نگاه می کنم. من با مشخصات شروع می کنم. در بسیاری از پروژه ها از درجه یا ضخامت فولادی استفاده می شود که سنگین تر از حد مورد نیاز است. من سال ها دیدم که تیم ها همان مشخصات را حفظ می کنند فقط به این دلیل که "ما همیشه این کار را انجام می دادیم." در یک کار ساخت که من بررسی کردم، قطعه با صفحه ضخیم‌تر از بار مورد نیاز کشیده شد. پس از بررسی مناسب با مهندس، تیم به درجه سبک تری رفت که هنوز نیازهای شغلی را برآورده می کرد. نتیجه هزینه کمتر مواد و جابجایی آسان تر در محل بود. کلید حدس زدن نبود. کلید بررسی نیاز بود. من به حذف زباله نیز توجه زیادی دارم. یک ورق فولادی می تواند ارزان به نظر برسد تا زمانی که شمع قراضه داستان دیگری را بیان کند. لانه سازی اهمیت دارد. برنامه ریزی کاهش نیز همینطور است. اگر قطعات را بد روی ورق قرار دهم، فولاد قابل استفاده را از دست می دهم. اگر چیدمان را خوب برنامه ریزی کنم، قسمت های بیشتری از همان برگه می گیرم. من یک بار با یک کارگاه کوچک کار کردم که براکت های کوچک را از صفحات کامل بدون طرح چیدمان جدا می کرد. نرخ ضایعات آنها بالا بود و خدمه مدام درخواست مواد بیشتری می کردند. پس از اینکه آنها نقشه برش را تغییر دادند و قطعات مشابه را با هم گروه بندی کردند، زباله به سرعت کاهش یافت. فولاد تغییر نکرد. روشی که آنها از آن استفاده کردند. انتخاب تامین کننده نیز مهم است، اما نه فقط برای قیمت. من سازگاری، زمان هدایت و خدمات را مقایسه می کنم. اگر مواد با مشکلات اندازه یا مشکلات سطحی وارد شوند، قیمت پایین‌تر می‌تواند به هزینه کل بالاتر تبدیل شود. سپس فروشگاه باید بیشتر بازرسی کند، بیشتر مرتب کند و گاهی اوقات قطعات را بازسازی کند. من تأمین‌کننده‌ای را ترجیح می‌دهم که هر بار مواد ثابت، اسناد آسیاب شفاف و درجه یکسان را ارسال کند. این نوع ثبات از کیفیت محافظت می کند و هزینه های پنهان را کاهش می دهد. من همچنین موجودی را محکم نگه می دارم. فولاد نشسته در انبار می تواند زنگ بزند، خم شود یا با سایر ذخایر مخلوط شود. من دیده ام که کارها به تأخیر افتاده است زیرا با وجود اینکه حیاط پر بود، پلاک مناسب پیدا نشد. این نوع از دست دادن قابل اجتناب است. من سهام را به وضوح برچسب می زنم. من نمرات و اندازه ها را جدا می کنم. من یک ثبت ساده از ورود و خروج از حیاط دارم. وقتی تیم بداند چه چیزی در دسترس است، ما مواد اضافی کمتری می خریم و از دستورات وحشتناک اجتناب می کنیم. مراقبت از کف مغازه اهرم دیگری است. راه اندازی ضعیف دستگاه می تواند فولاد را سریعتر از یک خرید بد هدر دهد. یک تیغه کسل کننده، سرعت تغذیه اشتباه یا گیره ضعیف می تواند برش را خراب کند. این به معنای ضایعات بیشتر، کار بیشتر و تاخیر بیشتر است. من همیشه به خدمه می گویم که ارزان ترین فولاد فولادی است که می توانیم در اولین پاس از آن استفاده کنیم. یک چک کوتاه ماشین قبل از هر بار اجرا باعث صرفه جویی بیشتر از آنچه بسیاری از مردم انتظار دارند، می شود. Rework یک قاتل هزینه است. اگر قطعه ای به اشتباه بریده شود، اشتباه جوش داده شود، یا در محل نامناسب سوراخ شود، هزینه فولاد تنها بخشی از ضرر است. نیروی کار هم بالا می رود. من سعی می‌کنم با نقاشی‌های واضح، برچسب‌های ساده قطعات و بررسی‌های کوچک در طول فرآیند، اشتباهات را زود تشخیص دهم. یکی از گیاهانی که من بازدید کردم در هر مرحله از علامت گذاری سریع استفاده کرد. هیچ چیز فانتزی نیست تیم فقط اندازه، موقعیت سوراخ و پایان را قبل از حرکت قطعه به جلو تأیید کرد. نرخ رد آنها کاهش یافت زیرا خطاها قبل از انتشار یافت شدند. من به استانداردسازی هم نگاه می کنم. وقتی یک شرکت از اندازه ها و گریدهای فولادی زیادی استفاده می کند، خرید سخت تر می شود و موجودی باقیمانده رشد می کند. اندازه های استاندارد کمتر می تواند سفارش را آسان تر کند و ضایعات عجیب و غریب را کاهش دهد. من نمی گویم که هر شغلی باید به یک انتخاب مادی وادار شود. من می گویم طیف هوشمند سهام استاندارد اغلب بهتر از یک لیست طولانی از سفارشات خاص کار می کند. نکته دیگری وجود دارد که من به آن اهمیت می دهم: کل هزینه کار. ورق فولادی که کمی گران‌تر به نظر می‌رسد ممکن است بهتر بریده شود، تمیزتر جوش داده شود و نیاز به پرداخت کمتری داشته باشد. این می تواند در نهایت باعث صرفه جویی در پول شود. من تیم هایی را دیده ام که کمترین قیمت مواد را دنبال می کنند و از طریق سنگ زنی اضافی و مونتاژ آهسته پول از دست می دهند. من ترجیح می‌دهم برای فولادی که برای کار مناسب باشد و روند را صاف نگه دارد، قیمت منصفانه‌ای بپردازم. قانون خودم این است: هرگز نمی‌پرسم: «چگونه ارزان‌ترین فولاد را بخرم؟» می پرسم: چگونه از فولاد با ضایعات کمتر و دردسر کمتر استفاده کنم؟ این سوال منجر به انتخاب های بهتر می شود. کیفیت را ثابت نگه می دارد. همچنین بودجه را تحت کنترل نگه می دارد. اگر بخواهم رویکردم را در یک خط خلاصه کنم، این را می گویم: ضایعات را کوتاه کنید، روند را سخت تر کنید و با احتیاط خرید کنید. اینجاست که هزینه فولاد کاهش می‌یابد بدون اینکه از کیفیت چیزی بخواهید.

من بارها و بارها همین مشکل را دیده‌ام: یک پروژه با بودجه کامل شروع می‌شود، سپس استفاده از فولاد فراتر از آن چیزی است که هر کسی برنامه‌ریزی کرده است. وزن اضافی در نقاشی ها نشان داده می شود. بریدگی ها در سایت انباشته می شوند. یک تغییر کوچک در طراحی به مواد بیشتر، کار بیشتر و ضایعات بیشتر تبدیل می شود. فکر نمی کنم پاسخ به هر قیمتی استفاده از فولاد کمتر باشد. من فکر می کنم انتخاب بهتر این است که از فولاد با احتیاط استفاده کنید. سازه های قوی نیازی به احساس سنگینی یا اتلاف ندارند. وقتی با توجه بیشتری برای استفاده از فولاد برنامه ریزی می کنم، می توانم ضایعات را کاهش دهم، عملکرد را ثابت نگه دارم و مدیریت کل کار را آسان تر کنم. دیدگاه من ساده است: فولاد باید سخت کار کند، نه اینکه در آنجا بیش از حد بنشیند. من از خود ساختار شروع می کنم. بسیاری از پروژه ها از فولاد بیشتری نسبت به نیاز خود استفاده می کنند زیرا طراحی بر اساس عادت است نه نیاز. من همیشه می‌پرسم که بار واقعاً کجا می‌رود، کدام قسمت‌ها استرس دارند و کدام قسمت‌ها فقط حجیم می‌کنند. این سوال به تنهایی می تواند نتیجه را تغییر دهد. برای یک پروژه کوچک کارخانه ای که روی آن کار کردم، طرح اولیه از تیرهای بزرگ در یک منطقه ذخیره سازی استفاده کرد. نقشه ایمن به نظر می رسید، اما اندازه بخش بزرگتر از بار مورد نیاز بود. پس از یک بررسی جدید با مهندس، انتخاب تیر را تنظیم کردیم و همان عملکرد را با مواد کمتر حفظ کردیم. این ساختمان همچنان پاسخگوی نیازهای مالک بود. استفاده از فولاد کاهش یافت و نصب قاب آسان‌تر شد. من همچنین اندازه های استاندارد را زودتر بررسی می کنم. وقتی بخش‌های فولادی را انتخاب می‌کنم که با اندازه‌های رایج عرضه مطابقت دارند، تلفات برش و انتظار در حیاط را کاهش می‌دهم. قطعات سفارشی می توانند یک مشکل را حل کنند، اما اغلب ضایعات بیشتر و مراحل بیشتری ایجاد می کنند. طول ها و بخش های استاندارد به من کمک می کنند تا کار را تمیز نگه دارم. زمانی که پروژه از قسمت های تکراری زیادی استفاده می کند، این موضوع اهمیت بیشتری پیدا می کند. اگر ده ستون، بیست پرانتز، یا تعداد زیادی پرلین دارم، سعی می کنم آنها را با اندازه های موجود مطابقت دهم. این مرا از انبوهی از باقی مانده های کوتاه که بعداً هیچ کس نمی تواند استفاده کند، نجات می دهد. طراحی اتصال مکان دیگری است که استفاده از فولاد اغلب خیلی سریع رشد می کند. بسیاری از تیم ها روی عضو اصلی تمرکز می کنند و مفاصل را نادیده می گیرند. صفحات، پیچ‌ها، اندازه‌های جوش و نقاط اتصال را با همان دقتی که به تیرها و ستون‌ها می‌کنم بررسی می‌کنم. یک مفصل سنگین می تواند مواد زیادی را بدون افزودن ارزش زیاد اضافه کند. همچنین یاد گرفته ام به مرحله چیدمان احترام بگذارم. یک تغییر طرح ساده می تواند تعداد کل فولاد را کاهش دهد. وقتی ستون ها به خوبی ردیف می شوند، مسیرهای بارگذاری مستقیم می مانند. وقتی فاصله ها معقول باشد، اعضا نیازی به کار سخت ندارند. هنگامی که دهانه ها با دقت قرار می گیرند، قاب بدون تقویت اضافی شکل خود را حفظ می کند. در اینجا روشی است که من معمولاً به یک کار برخورد می کنم: نیازهای بار را بررسی می کنم و می پرسم که سازه واقعاً چه چیزی را باید حمل کند. من اندازه بخش ها را مقایسه می کنم و به دنبال کوچکترین انتخاب مطمئن هستم. زمانی که عرضه اجازه می دهد، طول اعضا را با اندازه سهام مطابقت می دهم. من جزئیات اتصال را ساده نگه می دارم و از صفحات اضافی در جاهایی که به آنها نیاز نیست اجتناب می کنم. من لیست برش را قبل از ساخت بررسی می کنم تا ضایعات کم بماند. من برش ها را مرتب می کنم و قطعات قابل استفاده را برای کارهای بعدی ذخیره می کنم. این فرآیند ممکن است ابتدایی به نظر برسد، اما کار می‌کند زیرا تمرکز را روی استفاده نگه می‌دارد، نه اتلاف. استفاده مجدد از مواد عادت دیگری است که به من کمک می کند کمتر خرج کنم. من با هر تکه باقی مانده به عنوان زباله رفتار نمی کنم. طول های کوتاه زاویه، لوله یا صفحه می توانند بریس های کوچک، تکیه گاه ها، قاب ها یا کارهای تعمیر را در خود جای دهند. من یک سوابق واضح از آنچه پس از هر برش باقی می ماند را نگه می دارم. در سایتی با ذخیره‌سازی خوب و برچسب‌های واضح، آن باقیمانده‌ها اغلب کاربرد دومی پیدا می‌کنند. به روش های ساخت هم توجه دارم. یک برنامه تمیز، اشتباهات را کاهش می دهد. یک توالی جوش واضح کار مجدد را کاهش می دهد. یک الگوی مته دقیق سوراخ هایی را که نیاز به اصلاح دارند کاهش می دهد. هر خطای کوچک می تواند به فولاد بیشتر، نیروی کار بیشتر و ضایعات بیشتر تبدیل شود. من دیده ام که پروژه ای ضرر می کند نه به این دلیل که طرح شکست خورده است، بلکه به این دلیل که مغازه مجبور شد قطعاتی را که بدون چک مناسب بریده شده بودند دوباره انجام دهد. به همین دلیل است که من در مرحله برنامه ریزی عجله نمی کنم. من ترجیح می‌دهم تلاش بیشتری برای جدول طراحی و کمتر برای رفع مشکلات در سایت صرف کنم. این در مورد بریدن گوشه ها نیست. این در مورد بریدن زباله است. من یک پروژه سایبان برای یک حیاط خرده فروشی را به یاد می آورم که در آن مشتری یک قاب محکم برای باد و باران می خواست. طرح اولیه از اعضای بزرگ در سراسر خط سقف استفاده می کرد. پس از بررسی دقیق‌تر، فاصله را تنظیم کردیم و از ترکیبی از اندازه‌ها استفاده کردیم که با مسیر بار مناسب‌تر باشد. قاب هنوز محکم بود. تیم سایت به راحتی قطعات را مدیریت کرد. مالک همچنین دوست داشت که تعداد فولاد فراتر از آن چیزی که کار نیاز داشت رشد نکند. چنین نتیجه ای به من اعتماد به نفس در یک برنامه فولادی دقیق می دهد. من ضایعات کمتر، حمل و نقل کمتر و شگفتی های کمتری را می بینم. اگر می خواهید در مورد استفاده از فولاد تجدید نظر کنید، من یک عادت ساده را پیشنهاد می کنم: قبل از هر سفارش یک سوال دیگر بپرسید. آیا من در اینجا به این مقدار فولاد نیاز دارم یا انتخابی را تکرار می کنم که فقط به نظر امن می رسد؟ این سوال بیش از یک بار مرا نجات داده است. من معتقدم که استفاده خوب از فولاد به این معنی نیست که کمتر به خاطر آن استفاده شود. این در مورد استفاده از مقدار مناسب، در مکان مناسب، با جزئیات مناسب است. وقتی این کار را به خوبی انجام می‌دهم، ساختار قوی‌تر می‌ماند، بودجه ثابت‌تر می‌ماند، و کار تحت کنترل است. ما تجربه گسترده ای در زمینه صنعت داریم. برای مشاوره حرفه ای با ما تماس بگیرید:wang: Mr.Wang@dsyfiber.com/WhatsApp +8613053455055.

1 جان اسمیت 2023 برش ضایعات فولادی برای محافظت از بودجه های بتن 2 امیلی کارتر 2022 برنامه ریزی بهتر میلگرد برای هزینه کمتر در محل کار 3 مایکل براون 2021 مدیریت ضایعات سفارش میلگرد در پروژه های ساختمانی 4 سارا جانسون 2024 استفاده هوشمندانه از فولاد 5 برای استرونتگر و دیوید0 2024 از دست دادن ساخت از طریق برنامه ریزی فهرست برش بهتر 6 روش های عملی لورا چن 2023 برای کنترل هزینه فولاد در ساخت و ساز بتن