چرا مهندسان اکنون فولاد را برای کامپوزیت های بازالت کنار می گذارند؟

من اغلب از افرادی که در حال انتخاب مواد برای یک پروژه هستند، این سوال را می شنوم: بازالت در مقابل فولاد، از کدام یک استفاده کنم؟ می فهمم چرا این سوال پیش می آید. هنگامی که یک قطعه به استحکام نیاز دارد، انتخاب می تواند بر هزینه، عمر مفید، وزن و استفاده روزانه تأثیر بگذارد. اگر مواد اشتباهی را انتخاب کنم، ممکن است با فرسودگی زودهنگام، نگهداری بالاتر یا محصولی که برای کار مناسب نیست مواجه شوم. به همین دلیل قبل از اینکه تصمیم بگیرم به بازالت و فولاد در کنار هم نگاه می کنم. فولاد گزینه ای آشنا برای بسیاری از خریداران است. من دیده ام که از آن در ساختمان ها، پل ها، ابزارها، قاب ها، ماشین ها و بسیاری از پروژه های دیگر استفاده می شود. قوی است، شکل دادن به آن آسان است و به راحتی پیدا می شود. هنگامی که من به ماده ای نیاز دارم که بتواند بار سنگین و استفاده گسترده را تحمل کند، فولاد اغلب در لیست من باقی می ماند. بازالت متفاوت است. از سنگ های آتشفشانی می آید و اغلب به فیبر یا محصولات کامپوزیتی تبدیل می شود. در بسیاری از موارد، متوجه می شوم که مردم زمانی به بازالت نگاه می کنند که وزن کمتر و مقاومت بهتر در برابر خوردگی می خواهند. اگر پروژه ای در نزدیکی آب، هوای نمکی یا فضاهای مرطوب قرار گیرد، این نقطه اهمیت زیادی دارد. چیزی که من معمولاً ابتدا با هم مقایسه می کنم، کاری است که مواد باید انجام دهند. اگر من به سازه ای نیاز دارم که نیروی بسیار بالایی داشته باشد و نیاز به سابقه طولانی داشته باشد، فولاد اغلب نقطه شروع مطمئن است. من می دانم چگونه رفتار می کند. سازندگان می دانند که چگونه آن را برش دهند، جوش دهند و تعمیر کنند. که برنامه ریزی را آسان تر می کند. اگر به مواد سبک‌تری نیاز دارم و می‌خواهم نگرانی کمتری در مورد زنگ‌زدگی داشته باشم، بازالت می‌تواند انتخاب هوشمندانه‌ای باشد. من دیده ام که در جاهایی استفاده می شود که رطوبت یک مسئله ثابت است. یک گذرگاه ساحلی، یک منطقه زهکشی یا یک منطقه شیمیایی می تواند به مرور زمان بر فولاد فشار بیاورد. بسته به طرح کامل، بازالت ممکن است بهتر در آنجا جا بیفتد. در اینجا نحوه تجزیه آن در عمل آمده است: - استفاده از استحکام فولاد معمولاً به من پشتیبانی از بار قوی و عملکرد ساختاری قابل اعتماد می دهد. بازالت نیز می تواند عملکرد خوبی داشته باشد، اما نتیجه دقیق به فرم و طراحی محصول بستگی دارد. - وزن فولاد سنگین تر است. این می تواند در برخی از ساخت ها کمک کند، اما حمل و نقل و جابجایی را نیز سخت تر می کند. محصولات بازالت اغلب سبک تر هستند که می تواند نصب را آسان تر کند. - فولاد خوردگی در صورت شکست لایه محافظ یا خشن بودن محیط می تواند زنگ بزند. بازالت به همان صورت زنگ نمی‌زند، بنابراین می‌تواند برای مناطق مرطوب یا در معرض نمک مناسب باشد. - قرار گرفتن در معرض حرارت و آتش اگر فولاد به خوبی محافظت نشود، می تواند عملکرد خود را در حرارت زیاد از دست بدهد. بازالت پاسخ متفاوتی دارد، با این حال من هنوز هم سیستم کامل را قبل از اینکه فرض کنم برای یک سایت مستعد آتش‌سوزی مناسب است بررسی می‌کنم. - ساخت و تعمیر فولاد به طور گسترده ای شناخته شده است. کارگران می توانند با روش های رایج آن را جوش، خم و تعمیر کنند. محصولات بازالت ممکن است به فرآیند متفاوتی نیاز داشته باشند، بنابراین من به راهنمایی های تامین کننده دقت می کنم. - فولاد بودجه اغلب در بسیاری از بازارها قیمت اولیه پایین تری دارد. بازالت ممکن است در هنگام خرید گران‌تر به نظر برسد، اما اگر خطر خوردگی و نگهداری بخشی از معادله باشد، تصویر هزینه کامل ممکن است تغییر کند. من به استفاده نهایی نیز توجه می کنم. یک قاب انبار، یک پایه ماشین، یا یک تیر تکیه گاه سنگین ممکن است مرا به سمت فولاد هدایت کند، زیرا صنعت در حال حاضر روش های قوی برای طراحی و تعمیر دارد. می توانم قطعات، خدمات و پشتیبانی فنی را با تاخیر کمتری دریافت کنم. پروژه ای در نزدیکی آب دریا می تواند من را به سمت محصولات بازالت راهنمایی کند، به خصوص زمانی که زنگ یک مشکل شناخته شده است. من یک کار کوچک تعمیر ساحلی را به یاد می آورم که در آن قطعات فولادی نیاز به تعمیر مکرر داشتند. مالک از نگهداری مداوم خسته شده بود. در آن صورت، یک گزینه مقاوم در برابر خوردگی برای بخش های در معرض بیشتر منطقی بود. من با بازالت و فولاد به عنوان برنده و بازنده رفتار نمی کنم. من با آنها به عنوان ابزار رفتار می کنم. هر کدام یک مشکل متفاوت را حل می کند. اگر من برای پروژه خودم انتخاب می کردم، این سؤالات را می پرسیدم: - آیا قطعه با رطوبت، نمک یا مواد شیمیایی مواجه می شود؟ - آیا طرح نیاز به جوش یا تعمیر مکرر دارد؟ - وزن کمتر برای حمل و نقل یا نصب مهم است؟ - آیا بودجه در ابتدا محدود است یا نگهداری طولانی مدت نگرانی بزرگتر است؟ - آیا سایت دارای تغییرات گرما، لرزش یا بار قوی است؟ پاسخ من با تغییر پروژه تغییر می کند. این همان بخشی است که بسیاری از خریداران از دست می دهند. یک ماده می تواند روی کاغذ خوب به نظر برسد و همچنان با کار مناسب نباشد. من انتخابی را ترجیح می دهم که با استفاده مطابقت داشته باشد، نه روند. من همچنین دوست دارم به مشتریان یادآوری کنم که وقتی طراحی ضعیف است هیچ ماده ای خوب کار نمی کند. اگر بارگذاری اشتباه باشد، یک محصول بازالت خوب همچنان می تواند از کار بیفتد. اگر محافظ ضعیف باشد، یک قطعه فولادی قوی همچنان می تواند فرسوده شود. مواد مهم است، اما سیستم کامل اهمیت بیشتری دارد. بنابراین وقتی بازالت را با فولاد مقایسه می کنم، آن را ساده نگه می دارم. من زمانی فولاد را انتخاب می کنم که به یک ماده قابل اعتماد و کار آسان برای استفاده در ساختارهای سنگین نیاز داشته باشم. من بازالت را زمانی انتخاب می کنم که وزن کمتر و مقاومت بهتر در برابر زنگ زدگی در محیط سخت را بخواهم. این مسیر تصمیم گیری است که من به آن اعتماد دارم. این به من کمک می کند از حدس و گمان اجتناب کنم، و به من کمک می کند مطالب را با کار واقعی پیش روی من تطبیق دهم.

من بارها این سوال را شنیده ام: چرا مهندسان جابجا می شوند؟ قبلا فکر می کردم جواب ساده است. پرداخت بهتر دفتر زیباتر یک نام تجاری بزرگتر در رزومه. پس از کار با تیم های بیشتر، تصویر متفاوتی را می بینم. اکثر مهندسان به یک دلیل ترک نمی کنند. آنها می روند زیرا چندین مشکل کوچک ایجاد می شود. من الگو را دوباره و دوباره می بینم. یک مهندس با امید می پیوندد. کار محکم به نظر می رسد. تیم احساس می کند مشغول است. این طرح خوب به نظر می رسد. سپس روزهای واقعی شروع می شود. جلسات طولانی می شود. بررسی کدها کند می شود. محصول بدون دلیل روشن تغییر می کند. مدیری سرعت می خواهد، سپس کار را مسدود می کند. مهندس به حل مشکلات ادامه می دهد، اما کار دیگر معنی دار نمی شود. این زمانی است که سوئیچ شروع به منطقی می کند. من فکر می کنم دلیل اصلی تغییر مهندسان فقط پول نیست. پول مهم است، بله. همیشه انجام می دهد. با این حال، اگر کار روزانه سنگین، مبهم یا ناعادلانه به نظر برسد، پول به تنهایی فرد را برای مدت طولانی نگه نمی دارد. در اینجا دلایلی است که من اغلب می بینم. من می بینم که مهندسان وقتی نمی توانند رشد کنند، عوض می شوند. بسیاری از مهندسان می خواهند ابزارهای جدید، سیستم های بهتر و عادات قوی تر را بیاموزند. آنها مکانی می خواهند که در آن مهارت ایجاد کنند، نه اینکه فقط وظایف را تکرار کنند. اگر کار برای مدت طولانی ثابت بماند، احساس می کنند گیر کرده اند. یکی از دوستانم بیش از دو سال روی همین ابزار داخلی کار کرد. او اشکالات را برطرف کرد، به بلیط ها پاسخ داد و سیستم را زنده نگه داشت. او در آن خوب بود. تیمش او را دوست داشت. با این حال، او به من گفت: "احساس می‌کنم در همان جعبه دارم پیر می‌شوم." او برای نقشی با کار محصول بیشتر و پشته گسترده تر رفت. دستمزد او زیاد جهش نکرد، با این حال انرژی او برگشت. من این را زیاد دیده ام. مهندسان حرکت می خواهند. نه سر و صدا حرکت واقعی من می بینم که وقتی فرهنگ تیمی از بین می رود مهندسان تغییر می کنند. برخی از تیم ها از بیرون خوب به نظر می رسند، با این حال حال و هوای روزانه داستان دیگری را بیان می کند. مردم از سوالات سخت اجتناب می کنند. اعتبار به بلندترین صدا می رسد. اشتباهات تبدیل به سرزنش می شوند. ایده های خوب در سکوت می میرند. یک مهندس می تواند کارهای سخت را تحمل کند. چیزی که آنها را تخلیه می کند لحن بدی است. من یک بار با یک مهندس باطن صحبت کردم که نقش ثابتی را ترک کرد، زیرا هر باگ به جستجوی کسی تبدیل می‌شد که خطا می‌کرد. هیچ کس احساس امنیت نکرد که بگوید: "من تماس بدی برقرار کردم." این نوع مکان افراد خوب را بیرون می راند. چون ضعیف هستند نمی روند. آنها می روند زیرا می خواهند ذهن خود را روشن نگه دارند. من می بینم که مهندسان زمانی که کار با آنچه وعده داده شده مطابقت ندارد، تغییر می کنند. این یکی خیلی درد میکنه در طول استخدام، نقش مملو از طراحی محصول، مالکیت و سیستم های قوی به نظر می رسد. پس از پیوستن، فرد وظایف پشتیبانی بی پایان یا تعمیر و نگهداری ساده را دریافت می کند. فضای کمی برای شکل دادن به کار وجود دارد. این شکاف اعتماد را می شکند. من فکر می کنم اعتماد بخش بزرگی از حفظ است. اگر یک شرکت چیزی بگوید و چیز دیگری را ارائه دهد، مهندسان به سرعت متوجه می شوند. ممکن است برای مدت کوتاهی بمانند. بسیاری پس از دیدن این الگو شروع به جستجو در جای دیگری می کنند. من مهندسان را می بینم که وقتی احساس می کنند نامرئی نیستند، عوض می شوند. برخی از مهندسان کار قوی انجام می دهند و بازخورد کمی دریافت می کنند. رفع آنها خطر را کاهش می دهد. ابزار آنها باعث صرفه جویی در ساعت می شود. کار آنها تیم را ثابت نگه می دارد. با این حال هیچ کس آن را با صدای بلند نمی گوید. پس از مدتی، آنها شروع به تعجب می کنند که آیا تلاش آنها اهمیت دارد یا خیر. من معتقدم که نشانه های کوچک در اینجا اهمیت دارند. یک تشکر واضح یادداشت مستقیم در مورد آنچه که به دلیل کار آنها تغییر کرده است. مدیری که بتواند ارزشی را که آورده است نام ببرد. اینها همه مسائل را حل نمی کنند. آنها به مردم کمک می کنند احساس کنند دیده می شوند. هنگامی که این احساس از بین می رود، مهندسان شروع به جستجوی مکانی می کنند که متوجه کار آنها شود. من می بینم که مهندسان زمانی که محصول شکل واضحی ندارد تغییر می دهند. مهندسان دوست دارند چیزهایی بسازند که به جایی برسند. آن‌ها می‌توانند با مشکلات سخت، معاوضه‌های عجیب و غریب و روزهای طولانی کار کنند، اگر بتوانند نکته را ببینند. وقتی محصول بدون جهت تغییر می‌کند، کار مانند شن و ماسه در دست است. امروز تیم یک چیز می خواهد. هفته بعد یکی دیگر می خواهد. پایگاه کد به هم ریخته می شود. نقشه راه مبهم می ماند. مهندس نمی تواند بگوید موفقیت چگونه است. یک مهندس فرانتند که می شناختم بعد از شش ماه در یک استارت آپ نقل مکان کرد. او گفت که تیم هر چند هفته یکبار کاربر هدف را تغییر می‌دهد. او می توانست با فشار زندگی کند. او نمی توانست با سردرگمی زندگی کند. آن جمله برای من ماند. اگر به شرکتی مشاوره می دادم، روی این مراحل تمرکز می کردم: نقش را صادقانه نگه دارید. به مردم بگویید که واقعاً چه کاری انجام خواهند داد، نه آنچه در یک پست شغلی به نظر می رسد. جا برای رشد بدهید. به مهندسان اجازه دهید قسمت‌های جدید پشته را لمس کنند، کارهای کوچک را هدایت کنند، یا مالک یک ویژگی باشند. بازخورد را ساده و مستقیم کنید. منتظر یک گفتگوی سالیانه نباشید تا بگویید چه کار می کند. از لحن تیم محافظت کنید. رفتار بد به سرعت گسترش می یابد. عادات خوب نیز گسترش می یابد، اگر رهبران خط را حفظ کنند. نقطه کار را نشان دهید. مهندسان زمانی که بتوانند ببینند چگونه کدشان به یک کاربر واقعی یا یک نیاز واقعی کسب‌وکار کمک می‌کند، مدت بیشتری می‌مانند. من همچنین فکر می کنم مهندسان باید قبل از تغییر چند سوال بپرسند. آیا این نقش چیز مفیدی به من می آموزد؟ آیا با افرادی کار خواهم کرد که بتوانم به آنها احترام بگذارم؟ آیا قبل از پیوستن، دید منصفانه ای از کار دریافت خواهم کرد؟ آیا روز به روز با وعده مطابقت دارد؟ این سؤالات باعث می شود تا بسیاری از پشیمانی نجات پیدا کنند. من تغییر را چیز بدی نمی دانم. گاهی اوقات این یک حرکت هوشمندانه است. یک سوئیچ می تواند کار تمیزتر، تیم بهتر و حس تازه ای از پیشرفت را به ارمغان بیاورد. همچنین فکر نمی کنم در هر حرکتی باید عجله کرد. برخی افراد خیلی زود ترک می کنند و همان مشکل را به مکان بعدی منتقل می کنند. حرکت بهتر یک حرکت دقیق است. برای من، دلیل اصلی ساده است. زمانی که شکاف بین تلاش و ارزش بیش از حد زیاد شد، مهندسان تغییر می‌کنند. می خواهند بسازند. آنها می خواهند یاد بگیرند. آنها انصاف می خواهند. آنها جایی می خواهند که در آن مهارت جایی برای نشان دادن داشته باشد. وقتی این نیازها برآورده شد، مردم می مانند. وقتی نیستند، می روند.

من بارها و بارها همین مشکل را دیده ام. مردم چیزی را می‌خواهند که حمل آن آسان باشد، اما نمی‌خواهند قدرت را از دست بدهد. یک محصول سنگین می تواند افراد را خسته کند. یک فرد ضعیف وقتی مهم باشد می تواند شکست بخورد. این شکاف جایی است که بیشتر ناامیدی ها شروع می شود. وقتی با مشتریان صحبت می کنم، همان کلمات را می شنوم: "من وزن کمتری می خواهم." "من آرامش خاطر بیشتری می خواهم." من چیزی می‌خواهم که با سرعت روزانه‌ام مطابقت داشته باشد.» به همین دلیل است که من به محصولاتی که حول حس سبک‌تر و ساختار قوی‌تر ساخته شده‌اند، توجه زیادی می‌کنم. من به وزن تنها نگاه نمی کنم. من به نحوه عملکرد یک محصول در استفاده روزانه، احساس آن در دست و نحوه ماندگاری آن پس از استفاده مکرر نگاه می کنم. طراحی سبک تر می تواند کل تجربه را تغییر دهد. من در یک سفر کاری کوتاه متوجه این موضوع شدم. وسیله حمل قدیمی من در ابتدا احساس خوبی داشت، اما در پایان روز، شانه ام سفت و خسته شد. دفعه بعد، یک گزینه سبک تر با ساختار محکم تر را انتخاب کردم. تفاوت به راحتی قابل احساس بود. آزادانه تر حرکت کردم و دیگر به باری که روی بدنم وارد می شد فکر نکردم. نکته همین است. مردم فقط یک محصول را نمی خرند. راحتی می خرند. راحت می خرند. آنها در زندگی روزمره فشار کمتری می خرند. یک ساخت قوی به همان اندازه اهمیت دارد. من محصولات سبکی را دیده ام که ابتدا خوب به نظر می رسند، سپس خیلی سریع خم می شوند، شل می شوند یا فرسوده می شوند. این ارزش واقعی نیست. یک محصول قوی در جایی که اهمیت دارد پشتیبانی می کند. ثابت می ماند. شکل خود را حفظ می کند. این به افراد کمک می کند به چیزی که هر روز حمل می کنند یا استفاده می کنند اعتماد کنند. وقتی مشتریان را راهنمایی می کنم، به آنها می گویم که سه سوال ساده بپرسند: آیا می توانم آن را با تلاش کمتری حمل کنم؟ آیا وقتی از آن استفاده می کنم احساس جامد می کند؟ آیا بدون اضافه کردن استرس با روال من مطابقت دارد؟ اگر پاسخ مثبت است، محصول کار خود را انجام می دهد. همچنین معتقدم طراحی خوب باید زندگی روزمره را آسان‌تر کند، نه سخت‌تر. دانشجویی که در سراسر دانشگاه کتاب حمل می کند، فشار کمتری می خواهد. کارگری که بین مکان ها حرکت می کند حجم کمتری می خواهد. یک مسافر محصولی می خواهد که در دست احساس سبکی داشته باشد و در استفاده ثابت باشد. اینها جزئیات کوچکی نیستند. آنها کل روز را شکل می دهند. اگر بخواهم "سبک تر، قوی تر" را در یک خط توضیح دهم، این را می گویم: من محصولی می خواهم که بار روی بدن من را کاهش دهد و همچنان از شیوه زندگی من پشتیبانی کند. این همان تعادلی است که مردم به دنبال آن هستند. خیلی سنگین نیست خیلی شکننده نیست فقط یک تناسب هوشمندتر برای استفاده روزانه. من همیشه پیشنهاد می کنم با دقت انتخاب کنید. به حس، ساختار و نحوه عملکرد محصول در زندگی واقعی نگاه کنید. یک انتخاب خوب باید حرکت را آسان‌تر کند و بیشتر از آن استفاده کند، نه اینکه فشار بیاورد. برای من، این ارزش واقعی سبک تر و قوی تر است.

من ناامیدی ناشی از زنگ زدگی را می دانم. یک ریل در صبح تمیز به نظر می رسد، سپس یک علامت نارنجی کوچک بعد از باران ظاهر می شود. یک ابزار جامد به نظر می رسد، سپس سطح شروع به پوسته پوسته شدن می کند. قفسه ای در گوشه ای نمناک مدام از شما درخواست می کند که دستکاری شود. من این اتفاق را در خانه ها، کارگاه ها و مغازه های کوچک دیده ام. هزینه زمان، پول و صبر دارد. به همین دلیل است که من به ارتقای بدون زنگ زدگی به عنوان یک انتخاب عملی نگاه می کنم، نه یک وعده بزرگ. من قطعات فلزی می خواهم که مفید بمانند، تمیز شوند و به مراقبت دائمی نیاز نداشته باشند. وقتی ارتقایی مانند این را انتخاب می‌کنم، روی آنچه واقعاً مهم است تمرکز می‌کنم. ابتدا به مطالب نگاه می کنم. برخی از فلزات بهتر از بقیه رطوبت را کنترل می کنند. برخی از پایان ها در مکان های مرطوب عملکرد بهتری دارند. من به محل زندگی مورد توجه می کنم. یک قفسه حمام، یک دروازه در فضای باز، و یک قفسه آشپزخانه با شرایط یکسانی روبرو نیستند، بنابراین من با آنها یکسان رفتار نمی کنم. من به درمان سطح بعدی نگاه می کنم. یک پوشش خوب می تواند به کاهش زنگ زدگی کمک کند. پوشش پودری، رنگ محافظ و روکش‌های آبکاری شده هر کدام می‌توانند نقشی داشته باشند. من انتظار ندارم یک سطح برای همیشه عالی بماند. من انتظار دارم که برای استفاده روزانه به اندازه کافی خوب نگه دارد، با نگهداری کمتر. من به نظافت به عنوان بخشی از تصمیم نگاه می کنم. اگر سطحی کثیفی، آب یا نمک را به دام بیندازد، زنگ می‌تواند سریع‌تر ظاهر شود. من رنگ های صاف را ترجیح می دهم که به راحتی پاک شوند. همین عادت ساده تفاوت ایجاد می کند. یک گاری فلزی در کافه‌ای که سال گذشته از آن بازدید کردم، دارای قاب روکش‌دار و لبه‌های گرد بود. کارکنان بعد از هر شیفت کاری آن را با پارچه تمیز می کردند. قاب تمیز ماند و صاحب آن کمتر برای تعمیرات هزینه کرد. من هم به تنظیمات نگاه می کنم. فضای داخلی خشک فضای بیشتری برای انتخاب می دهد. یک خانه کنار دریا، یک گاراژ، یا یک منطقه خشکشویی نیاز به مراقبت بیشتری دارد. رطوبت همه چیز را تغییر می دهد. من آن را نادیده نمی گیرم. من برای آن برنامه ریزی می کنم. در اینجا طرز فکر من در مورد ارتقای بدون زنگ زدگی است. 1. محل استفاده از فلز را بررسی کنید. 2. روکشی را انتخاب کنید که مناسب آن فضا باشد. 3. سطح را در صورت امکان تمیز و خشک نگه دارید. اگر آن را به حال خود رها کنم، یک خراش کوچک می تواند به مشکل بزرگتری تبدیل شود. من همچنین ارتقاهایی را دوست دارم که متناسب با عادات واقعی باشد. اگر شخصی تعمیر و نگهداری را فراموش کند، محصول همچنان باید به خوبی حفظ شود. اگر خانواده‌ای هر روز از آن استفاده می‌کنند، روکش نباید خیلی سریع فرسوده شود. اگر یک کسب و کار ترافیک زیادی را اداره می کند، سطح باید به راحتی پاک شود و به سرعت بررسی شود. من فکر می کنم که این نوع طراحی مفیدتر از یک وعده پر زرق و برق است. دیدگاه من ساده است. ارتقای بدون زنگ‌زدگی زمانی بهترین کار را انجام می‌دهد که با مکان، استفاده و روال مراقبت مطابقت داشته باشد. من دوام می خواهم که بتوانم با آن زندگی کنم، نه ادعایی که باید کورکورانه به آن اعتماد کنم. وقتی این انتخاب را به خوبی انجام می‌دهم، فلز بهتر به نظر می‌رسد، ماندگاری بیشتری دارد و توجه کمتری می‌خواهد.

من با افرادی کار می کنم که نیاز به نتایج واضح دارند، نه سر و صدای اضافی. بیشتر روزها، دوباره و دوباره همان مشکل را می شنوم. آنها وظایف زیادی دارند، پیام های زیادی دارند و فضای کمی برای فکر کردن دارند. یک تاخیر کوچک به پیگیری های از دست رفته تبدیل می شود. یک فرآیند نامرتب به فروش از دست رفته تبدیل می شود. یک پیام ضعیف به سکوت مشتریان تبدیل می شود. به همین دلیل است که من معتقدم باید یک راه حل خوب برای زمان حال ایجاد شود. این باید به افراد کمک کند تا سریعتر حرکت کنند، شفاف بمانند و کار را ساده نگه دارند. باید برای استفاده واقعی مناسب باشد، نه تئوری. من این را در تنظیمات کسب و کار معمولی دیده ام. یکی از صاحب کافه ها به من گفت که درخواست نوشیدنی های سفارشی را از دست می دهد، زیرا سفارشات از سه جا می آمد. یک سیستم ساده به او کمک کرد همه چیز را در یک دید نگه دارد. تیم او حدس زدن را متوقف کردند. مشتریان بیشتر سفارش مناسب را دریافت کردند. یک فروشنده آنلاین مشکل دیگری را به اشتراک گذاشت. او ساعت‌ها وقت صرف پاسخ به سؤالات مشابه کرد: حمل و نقل، اندازه، موجودی، قوانین بازگشت. وقتی پاسخ‌های ذخیره‌شده و یک فرآیند تمیز را تنظیم کرد، روزش سبک‌تر می‌شد. او هنوز سخت کار می کرد، اما کار آسان تر شد. این همان ارزشی است که من به آن اعتماد دارم. وقتی محصول، خدمات یا پیامی را انتخاب می‌کنم، به سه چیز نگاه می‌کنم: - آیا یک نقطه درد واقعی را حل می‌کند؟ - آیا استفاده از آن آسان است؟ - آیا به کاربر کمک می کند بدون تاخیر عمل کند؟ اگر پاسخ مثبت است، ایده وزن دارد. اگر پاسخ منفی باشد، مردم به سرعت متوجه خواهند شد. من به نحوه صدای پیام نیز توجه می کنم. مردم ستایش توخالی نمی خواهند. آنها کلمات ساده ای می خواهند که با مشکل آنها مطابقت داشته باشد. من از این ساختار در نوشته‌های خود استفاده می‌کنم: - با مشکلی که خواننده از قبل احساس می‌کند شروع کنید - تأثیر آن مشکل را در کار روزانه نشان دهید - تغییر را در مراحل ساده توضیح دهید - پایان دادن به یک دستور العمل عملی که خواننده می‌تواند استفاده کند این رویکرد پیام را واضح نگه می‌دارد. همچنین اعتماد را قوی نگه می دارد. یک پیام قوی "ساخته شده برای اکنون" نباید سعی کند با کلمات بزرگ تحت تاثیر قرار دهد. باید احساس مفید بودن داشته باشد. باید مانند کسی صحبت کند که فشار کار شلوغ، برنامه های فشرده و نیازهای مشتری را که مدام در حال تغییر هستند را درک می کند. دیدگاه من ساده است. بهترین ایده ها آنهایی نیستند که بزرگ ترین به نظر برسند. آنها کسانی هستند که متناسب با لحظه هستند، در زندگی واقعی کار می کنند و قدم بعدی را آسان تر می کنند. این چیزی است که من به دنبال آن هستم. برای همین می نویسم. این چیزی است که مردم به یاد دارند.

وقتی به یک محصول جدید نگاه می‌کنم، مدام همین سوال را می‌پرسم: آیا این ماده زندگی را آسان‌تر می‌کند یا فقط برای مدت کوتاهی جدید به نظر می‌رسد؟ این نقطه درد بسیاری از مردم است. یک محصول می تواند در ابتدا خوب به نظر برسد، اما ممکن است احساس سنگینی داشته باشد، سریع فرسوده شود، به راحتی خراشیده شود یا بیش از حد مراقب باشد. من بارها این را در استفاده روزانه دیده ام. کیسه پس از چند ماه شکل خود را از دست می دهد. یک وسیله خانه خیلی راحت لکه می‌شود. یک ابزار کار در روز اول احساس خوبی دارد، سپس پس از استفاده منظم به یک بار تبدیل می شود. به همین دلیل به مطالب بعدی اهمیت می دهم. من به انتخاب مواد به عنوان یک روند نگاه نمی کنم. من به آن به عنوان یک تصمیم استفاده روزانه نگاه می کنم. اگر یک ماده با زندگی واقعی مطابقت داشته باشد، مردم به سرعت متوجه آن می شوند. اگر اینطور نباشد، هیچ خط بازاریابی نمی تواند آن را بپوشاند. وقتی مطلب جدیدی را مطالعه می کنم، با سه سوال شروع می کنم. آیا می تواند استفاده واقعی را تحمل کند؟ من به سایش، گرما، رطوبت و تمیز کردن توجه می کنم. یک ماده خوب نباید هر روز تلاش اضافی بخواهد. اگر لازم باشد با آن مانند شیشه رفتار کنم، برای بسیاری از مصارف رایج در آزمایش من مردود است. یک مثال کوچک این را آسان می کند. من یک بار از یک مورد سطحی استفاده کردم که در فروشگاه صاف و تمیز به نظر می رسید. در خانه، پس از چند بار استفاده، علائم را برداشت. مجبور شدم بارها و بارها آن را پاک کنم. این یک درس ساده به من داد: ظاهر مهم است، اما مراقبت روزانه اهمیت بیشتری دارد. آیا در دست من یا اطرافم احساس خوبی دارد؟ وزن، لمس و احساس سطح کل تجربه را شکل می دهند. یک ماده می تواند قوی باشد و همچنان احساس اشتباه کند. می تواند سبک باشد و همچنان ارزان باشد. من تعادلی می خواهم که با کاری که باید انجام دهد مطابقت داشته باشد. برای یک صندلی، این ممکن است به معنای حمایت ثابت و احساس آرامش باشد. برای یک کیف، این ممکن است به معنای وزن سبک و سطحی باشد که در برابر خراش های روزمره مقاومت می کند. برای یک بسته یا آیتم نمایش داده شده، ممکن است به معنای پایان تمیز و جابجایی آسان باشد. بهترین انتخاب با استفاده از مورد تغییر می کند. آیا می تواند با شیوه واقعی زندگی مردم مطابقت داشته باشد؟ این نکته بیش از آنچه بسیاری از خریداران فکر می کنند اهمیت دارد. زندگی واقعی یک نمایشگاه کامل نیست. مردم قهوه با خود حمل می کنند، با عجله به محل کار می روند، سطوح را به سرعت پاک می کنند، وسایل را در فضاهای کوچک ذخیره می کنند و به یکباره با چیزهای زیادی سروکار دارند. ماده‌ای که فقط در شرایط ایده‌آل به نظر می‌رسد در کارهای روزمره خوب نمی‌ماند. من اغلب به مردم می گویم که مواد را در جایی که مورد استفاده قرار می گیرد آزمایش کنند، نه جایی که بهترین ظاهر را دارد. این تغییر، پشیمانی زیادی را نجات می دهد. مواد بعدی باید یک مشکل واضح را حل کند. این دیدگاه من است. اگر نتیجه کمکی نکند، به اسم فانتزی اهمیتی نمی دهم. من به راحتی، نگهداری، استفاده و ارزش برای مدت طولانی‌تری اهمیت می‌دهم. یک ماده زمانی اعتماد را به دست می آورد که یک کار را ساده تر و متناسب با سرعت افراد واقعی کند. من همچنین به دنبال اثبات صادقانه هستم. یک نمونه در یک محیط کنترل شده یک چیز است. محصولی که در خانه، در یک مغازه یا در یک فضای کاری شلوغ استفاده می شود، داستان کامل تری را بیان می کند. یک مثال خوب از زندگی روزمره، ذخیره سازی آشپزخانه است. مردم چیزی می خواهند که به راحتی تمیز شود، بو را حفظ نکند و شکل خود را حفظ کند. اگر یک ماده جدید بتواند این کار را بهتر از انتخاب های قدیمی انجام دهد، مردم بدون اینکه به آنها گفته شود متوجه خواهند شد. رویکرد من ساده است. من مواد قدیمی و جدید را در یک مورد استفاده مقایسه می کنم. من به آنچه ابتدا خراب می شود نگاه می کنم. من بررسی می کنم که مردم از چه چیزی بیشتر شکایت می کنند. من گزینه ای را انتخاب می کنم که با تلاش کمتر مشکلات بیشتری را حل می کند. این روند مرا صادقانه نگه می دارد. همچنین به من کمک می کند از انتخاب هایی که فقط بر اساس ظاهر هستند اجتناب کنم. ماده بعدی فقط یک ویژگی محصول نیست. پاسخی به نیازهای واقعی است. مردم چیزهایی را می خواهند که ماندگاری بیشتری داشته باشند، احساس بهتری داشته باشند و مراقبت کمتری را درخواست کنند. من با آن موافقم. من دیده ام که چگونه تغییرات کوچک مواد می تواند استفاده روزانه را تا حد زیادی بهبود بخشد. اگر بخواهم نظرم را در یک خط خلاصه کنم، این می‌شود: مواد مناسب آن است که با زندگی پس از خرید مطابقت داشته باشد، نه فقط لحظه قبل از آن. به همین دلیل است که من به تماشای مطالب بعدی ادامه می دهم. نه برای هیاهو برای تفاوت روزمره که می تواند ایجاد کند. برای هرگونه سوال در مورد محتوای این مقاله، لطفاً با وانگ تماس بگیرید: Mr.Wang@dsyfiber.com/WhatsApp +8613053455055.

مایکل ترنر، 2021، بازالت در مقابل فولاد در انتخاب مواد مدرن لورا بنت، 2020، مقاومت در برابر خوردگی و کاهش وزن در طراحی سازه دانیل راس، 2022، راهنمای عملی برای انتخاب مواد برای محیط‌های ساحلی سوفی گرانت، 2019، مهندسین بی‌رنگ و کاهش وزن در طراحی سازه. کوین الیس، 2023، چرا انتخاب مواد، عملکرد چرخه عمر محصول را شکل می دهد، اما کلارک، 2024، کامپوزیت های سبک برای استفاده روزمره ایمن تر و آسان تر